People

Wereldster in wording: Bilal Wahib

Hij is misschien wel het grootste acteertalent van Nederland. En wat je nog meer over Bilal Wahib (20) kunt zeggen is dat hij eerlijk is en zegt wat hij denkt, doet wat hij wil en zo nu en dan als een vat dynamiet uit elkaar knalt van enthousiasme. Van deze jongen gaan we nog veel horen.
Reading time 14 minutes

Hoe was jouw jeugd?
‘Chill. Flexibel. Elke dag buiten spelen. Ik groeide op in een “zwarte” wijk en ging naar een “witte” school. Maar ik was wel vaak de pispaal. Als kind was ik druk en irritant – nu nog steeds trouwens, haha – en heel creatief: ik wilde niet elke dag hetzelfde doen. Andere kids wel. En ja: dan word je gepest. Ik ben er wel sterker door geworden. Wat wel lastig was, is dat ik op een gegeven moment vrienden kreeg die redelijk bekend waren. Dan merk je dat je soms buiten de boot valt. Zij hadden geld om dingen te doen en ik niet, dus kon ik niet mee. We hadden het heel goed thuis, alleen hadden we gewoon niet zo veel te besteden. En je kent die ouders toch wel die hun kinderen niet willen laten merken dat ze het niet zo breed hebben? Zo was mijn moeder. Ik ben niks tekortgekomen, hoor. Ik dacht gewoon: als er geen geld is, moet ik zelf maar geld maken.’

Het heeft je uiteindelijk ergens wel geholpen?
‘Ja, want ik bleef achter met de jongens die ook geen geld hadden en ging nadenken: wil ik net als hen worden? Elke dag blowen of klooien op straat? En dat wilde ik niet. Dus voor mijn vorming, het volwassen worden, was dit eigenlijk heel belangrijk.’

En je ouders gingen ook nog eens uit elkaar…
‘Ja, dat was pittig. Maar wel het beste voor iedereen, denk ik.’

Hoe was het om op een “witte” school te zitten?
‘Ik had er de tijd van mijn leven. Via school kwam in aanraking met kinderen met een totaal andere achtergrond. Echt een wereld van verschil. Via hen kwam ik bij advocaten thuis en zo. En ik ben heel blij dat ik beide werelden heb meegemaakt. Door mijn klasgenoten werd ik helemaal niet gepest, maar in de wijk waar ik woonde wel. Op straat geldt het recht van de sterkste. Het heeft mij geholpen dat ik er weerbaarder door ben geworden en dat ik op jonge leeftijd al wist: ik ga mij niet meer door mensen laten opnaaien.’

Al met al dus een positieve periode?
‘Absoluut. De leraren waren top. Eerst sprak ik niet zo goed Nederlands. Beetje straattaal, zeg maar. Ik haalde “zij” en “hun” bijvoorbeeld door elkaar. Maar na een jaar sprak ik de taal perfect. Hoewel ik meer met een Amsterdamse tongval ging praten, kon ik dat ook makkelijk “uitzetten”. Met acteren is dat erg handig.’

Op de foto: jack en broek, Wrangler. T-Shirt, H&M. Sneakers, Lacoste.

Je maakte je school niet af, maar hoe kwam je erbij dat je wilde gaan acteren?
‘Ik moet creatief bezig zijn. Laat mij improviseren en ik ben bezig tot morgen! Op zoek naar een castingbureau ben ik gaan googlen. Bij Kemna Casting heb ik me zeker tien keer aangemeld, maar ik had geen cv, dus dat schoot niet op. Maar de mensen van Elskes Kast vroegen mij wel steeds voor audities. Ik bleef maar in de weer met acteren. En de combinatie van talent en een flinke dosis doorzettingsvermogen is goud voor castingbureaus. Dan kunnen ze niet meer om je heen!’

Je bent ambitieus: je belde zelf de acteeropleiding Faaam of je toegelaten kon worden.
‘Het is een Niveau 4-opleiding en ik had mijn vmbo-t niet afgemaakt. Dus heb ik Hugo Metsers gebeld en gezegd: Bro, ik moet audities doen. Maar hij was sceptisch en vroeg of dit voor mij wel de geschikte opleiding was. Ik had namelijk al wel wat films gedaan en dit was een filmopleiding en geen toneelschool. Ik zei: Luister, ik ga mijn examens niet halen dus ik wil naar jouw opleiding. En toen mocht ik op auditie en ben daar vijf of zes maanden gebleven.’

"Ik heb een verschrikkelijke hekel aan het woord 'kleurtje'."

Voor de opnames van Broeders draaiden jullie in Jordanië. Hoe was dat?
‘In het buitenland filmen was voor mij de eerste keer. Ik vond het geweldig. Al was ik wel een beetje bang: omdat ik net achttien jaar was geworden hoefde er geen begeleiding mee en dat vond ik nogal pittig. En ook vliegen vond ik best eng. En ik heb ADHD, dus dat stilzitten is irritant. Maar Achmed (Akkabi, red.) en Walid (Benmbarek, red.) waren er ook, dus als we dood gingen, gingen we tenminste met zijn drieën dood, hahaha! Ze zijn echt mijn broers geworden. Ik logeerde in een shithotel en zij in een beter onderkomen. En Walid zei: “Kom gewoon naar ons hotel. Je kan bij mij slapen.” Ik heb de tijd van mijn leven gehad! Tussen het draaien gingen we uit en maakten we korte trips, zoals naar de Dode Zee. Hanro Smitsman, de regisseur, wist dat we zo een klik zouden krijgen. De band werd inderdaad alleen maar hechter. Achmed is echt mijn mentor: hij helpt mij met alles.’

Is het niet raar dat jouw afkomst of kleurtje een factor is?
‘Eigenlijk heb ik echt een verschrikkelijke hekel aan het woord “kleurtje”. Ik heb een andere achtergrond dan de gemiddelde Nederlandse acteur, absoluut waar. Mijn moeder nam me vroeger bijvoorbeeld nooit mee naar een toneelstuk. Maar dat neem ik haar absoluut niet kwalijk, want het was er de tijd niet naar. Kijk, dat ik misschien een andere jeugd of opvoeding heb gehad dan de gemiddelde Nederlandse acteur, daaraan kan ik weinig veranderen. Maar het is mijn taak om mensen de acteur Bilal te laten zien, niet de Marokkaan Bilal.’

1556539901028347 zinio ocnlh17 3361556539901047421 zinio ocnlh17 335
Coltrui, Prada.

Wat vindt je moeder van jouw carrière?
‘Ik wil haar wel trots maken maar sommige rollen spreken haar minder aan dan andere. Fissa maakte haar niet blij, geloof ik, maar die maakte ik ook niet voor haar. Broeders kon haar meer bekoren. Ze ziet wel dat ik het goed doe en ik er zelf blij van word. Iedere leraar zei vroeger al: “Die Bilal gaat het podium op, met al zijn creativiteit en drukte.” En nu ziet mijn moeder dat het mij ook echt lukt en vindt ze het echt tof.’

Ben je bang voor typecasting?
‘Nee man. Als je mij twee keer dezelfde rol geeft, speel ik die twee keer anders. Ik hoef niet per se rollen die ver weg van mij staan. Ik ben Bilal en kan en wil geen Jan-Willem spelen. Dat zou ook raar zijn: ik moet wel geloofwaardig blijven. Ik vind het geen typecasting als je mij een Marokkaan laat spelen, maar wel als ik altijd de rol van dief krijg. Ik wil ook eens een advocaat of dokter zijn. Ze mogen mij boevenrollen blijven aanbieden, maar naar zulke audities ga ik gewoon niet meer.’

Hoe heeft het naar school gaan invloed op jouw carrière?
‘Voordat ik hier op school kwam had ik al een aantal films gedaan. Het zou raar zijn als ik opeens vier jaar niks zou doen. Mijn docent zei wel: “Laat mij elk script lezen dat je krijgt en dan kijken we waarin de meeste ontwikkeling zit.” Zij analyseert scripts met mij en samen maken we de keuze.’

"ik wil graag kinderen maar dan wil ik wel een veel betere vader-zoonband hebben dan dat ik zelf had"

Kun jij goed tegen script- en scèneveranderingen of -aanpassingen als je acteert?
‘Ik kan mij júist aanpassen: ik móet mij aanpassen. Maar ik ben ook brutaal. Als een regisseur iets anders van mij wil en het klinkt logisch, dan doe ik het. Maar soms is het nonsens en dat zeg ik dan ook. En ja, soms kan ik een grote mond hebben, maar alleen als iemand onzin praat en ik het gevoel heb er iets over te moeten zeggen. Er zijn altijd mensen in de buurt die kunnen checken of het onzin is. En ik word nooit boos als blijkt dat ik ongelijk heb. Eerlijk is eerlijk.’

Theater doet iets met je, in tegenstelling tot acteren in films, toch?
‘Trillen. Gewoon trillen. Op het toneel moet het nú, snap je. Bij film kan je het in het ergste geval overdoen. Maar als collega’s komen kijken is dat wel echt heel spannend. Toch, wanneer ik eenmaal op het podium sta gaat het goed. En in de klas mag je op je bek gaan.’

Is spelen bij Toneelgroep Amsterdam een droom voor jou?
‘Absoluut. Dat is the real shit. Als ik daar binnen ben, wil ik het echt kapot maken! Het supergoed gaan doen, mensen aan het huilen maken. Maar daar moet ik wel klaar voor zijn. Als het mij om de fame zou gaan had ik me allang bij hen aangeboden. Maar ik moet gewoon nog vaker op het toneel staan voordat ik mij compleet op mijn gemak voel.’

Heb jij voorbeelden qua toneel?
‘Hans Kesting. Hij heeft mij persoonlijk niet echt veel geleerd, maar als er iemand heel sterk is in zijn vak is hij het wel. Net als Monic Hendrickx: ik vind haar zó magisch spelen. Ik kende haar alleen van Penoza en toen mocht ik voor De Held met haar spelen en dat was fantastisch. We konden het heel goed met elkaar vinden. Dat gold ook voor Daan Schuurmans en Fedja van Huêt. Ik dacht: zij gaan mij irritant vinden, maar ze trokken mij juist naar zich toe.’

Wat wil je bereiken als acteur?
‘Ik denk dat deze vraag fout is … Ik ga niet eindigen als acteur. De vraag zou moeten zijn: wat zou je uiteindelijk willen bereiken?’

Oké, wat zou je uiteindelijk willen bereiken?
‘Ja, ik weet niet of ik het nu al moet zeggen, eh ja. Uiteindelijk ben ik gewoon een artiest, man.’

En wat wil je als de mens Bilal bereiken?
‘Dat mensen mij altijd kunnen vertrouwen. Dat ze zien: deze kerel heeft een goede opvoeding gehad. En ik wil graag kinderen maar dan wil ik wel een veel betere vader-zoonband hebben dan dat ik zelf had. Mijn vader was top, maar we spraken elkaars taal niet echt, letterlijk dan.’

Op de foto: jack en broek, Wrangler. T-Shirt, H&M. Sneakers, Lacoste.

Je hebt ook muziekambities?
‘Van kleins af aan was ik altijd aan het zingen of met melodietjes bezig. Voor acteren zijn een script, crew en locatie nodig, maar als ik muziek wil maken, hoef ik maar naar de studio te gaan. Ik wil altijd mijn eigen dingen maken, ook ooit een eigen film. Maar, en ik zeg het gewoon, filmmakers in Nederland slijmen teveel. Bij de filmfondsen, voor geld, waarna ze vervolgens aan allerlei eisen moeten voldoen. Je hele creativiteit is dan gewoon weg! Het Filmfonds beziet het vaak vanuit een zakelijk en niet vanuit een creatief oogpunt, waardoor er soms gewoon slechte films worden gemaakt, alleen omdat die goed gaan scoren. Al wordt het niveau steeds beter. Maar ik vind het meeste nog steeds bagger. Ik ga niet voor je liegen bro! Meer dan de helft van de Nederlandse acteurs, daar ga ik niet goed op, hoor!’

Maar er wordt toch wel kwaliteit gemaakt?
‘Absoluut. De serie Ik Weet Wie Je Bent met Daan Schuurmans is echt goed. En Mocro Maffia. Daar speel ik weliswaar zelf in, maar die heeft echt wel kwaliteit. Al kan alles altijd beter, ook mijn rol. Die kon misschien wel 50 duizend keer beter.’

Zie je veel jonge, talentvolle aanwas?
‘Jazeker, er komt veel aan, man. Zoals Oussama Ahammoud, die ook in Mocro Maffia speelt. Dan zijn er nog Jonas Smulders en Chris Peters. Daniel Kolf gaat ook echt een grote worden, denk ik.’

"Je kunt nog zó veel talent hebben, maar als andere partijen zich ermee gaan bemoeien word je belemmerd in je doen en laten."

Talent zat, dus?
‘Nou en of. Maar dan komen we weer terug op het Filmfonds. Je kunt nog zó veel talent hebben, maar als andere partijen zich ermee gaan bemoeien word je belemmerd in je doen en laten. En het gaat altijd weer om geld. Dus een alternatief is er niet. Ja, of je hebt een privé-investeerder. Dus je kunt twee dingen doen: erin meegaan, of volledig boycotten. Maar dat is niet slim, dat wil ik ook weer niet.’

Boycotten betekent geen rollen krijgen …
‘Snap je! Dus dan moet je gaan zingen! Ik weet één ding: als ik ooit een film ga maken zal het Filmfonds mij geen geld geven. Zo ja, dan wil ik niks van ze horen totdat mijn film klaar is. Kom met geld, ik maak de film en verder geen vragen, man. Het is geen spreekbeurt.’

Dit jaar speel je in twee nieuwe films. Vertel.
‘De Libi is een komedie met hele toffe dramalijnen. Drie jongens op het boevenpad. Ik speel samen met Oussama Ahammoud en Daniel Kolf. Komedie is leuk maar wel moeilijk, vind ik. Na twaalf draaidagen denk je soms: pfffff. Comedy op commando is leuk maar lastig. Gelukkig was het script zo goed dat ik me geen zorgen hoefde te maken.’

 

En Paradise Drifters?
‘Die film gaat over drie personages, Lorenzo, Chloe en Yousef; dat laatste speel ik. Het zijn drie verschillende verhalen die bijeenkomen met als gemene deler dat ieder persoon wegloopt van zijn of haar problemen. We hebben veel in het buitenland gedraaid. Ook echt een leuke ervaring. Ik wil er meer over vertellen maar ik durf niet echt, haha. What happens abroad, stays abroad, haha!’

Wat jij wilt, Bilal!
‘Nou oké, één dingetje dan. Ik ga je choqueren: in de film heb ik maar één zin tekst. En het wordt fucking vet! Het is misschien de hardste rol die ik heb gespeeld.’

 

‘De Libi’ draait vanaf 14 juni en ‘Paradise Drifters’ is medio 2019 in de bioscopen te zien.

Credits:

Fotografie: Cooper Seykens
Creative Direction: Nicolette Goldsmann & Tanne Gielen
Styling: Tanne Gielen 
Grooming: David Koppelaar voor Moroccanoil (House of Orange) 
Met dank aan Conservatorium Hotel Amsterdam.

Tags

hommes
interview
lofficielhommesnl
acteur

Lees ook

Aanbevolen voor jou