People

Say it loud, say it proud: een interview met Damaris Goddrie

Damaris Goddrie bespeurt maar al te vaak dat het modellenvak wordt onderschat. De modewereld is immers even fantastisch als angstaanjagend. Maar angsten zijn er om overwonnen te worden, vindt het succesvolle Nederlandse model.
Reading time 16 minutes
Jersey/organza jurk, PRADA. Katoenen sokken, FALKE. Leren schoenen, CAREL.

Ontwapenend. Dat is misschien wel het woord dat Damaris Goddrie (21) het meest typeert. En eerlijk. En echt. Het maakt het Nederlandse model in haar vakgebied een even vreemde als verfrissende eend in de bijt. Want waar de modewereld wereld nog wel eens wordt beschouwd als tweedimensionaal, is Damaris dat allerminst, gelaagd, complex en authentiek als ze is. En juist daarin schuilt misschien wel haar succes. In 2014, zodra ‘individualiteit’ in de modescene trending werd, maakte zij haar debuut op de catwalk, bij J.W. Anderson. Sindsdien is het snel gegaan. Zó snel dat ze drie jaar later werd uitgeroepen tot Model of the Year, een eer die eerder ook Rosie Huntington- Whiteley, Suki Waterhouse en Anja Rubik ten beurt viel. Toch is Damaris de eerste die zal ontkrachten dat het bestaan van een model altijd over rozen gaat.

Allereerst, hoe vond je de shoot in Montfermeil? Die is heel filmisch geworden.

‘Ja, ik hoefde niet alleen maar mooi te zijn maar moest echt in de huid kruipen van een verliefd meisje dat niet zeker weet wat ze wil. Om me in te leven in het personage zette ik de plaat Dreams van Fleetwood Mac op. Dat was wel cool. Het decor van de shoot was ook niet alledaags: een buitenwijk van Parijs, zo’n buurt waar je eigenlijk nooit komt omdat die bekend staat als rough, al heb ik daar tijdens de shoot niets van gemerkt. 

Zijden jurk met satijn en tule, PRADA.

Ergens leek het wel een beetje op het Laakkwartier in Den Haag, waar ik vandaan kom; vroeger zat ik daar ook altijd tot laat in het park. Er was niemand die daar een probleem van maakte. Dat zag je hier ook, veel buitenspelende kinderen.’

Van meisje uit het Laakkwartier in Den Haag naar internationaal topmodel. Vertel eens wat meer over je jeugd.

‘Ik ben geboren en getogen in Den Haag en heb een Nederlandse papa en een Colombiaanse mama. De voertaal thuis was Spaans, maar met mijn vader en op school sprak ik Nederlands. Het hebben van twee hele uiteenlopende talen en culturen maakte ons geen typisch Hollands gezin.’

 

Zijdewollen jurk, wollen jas om middel, GUCCI.

 

Scroll naar beneden voor de rest van het interview

Damaris: wollen jurk, ELISABETTA FRANCHI. Gouden oorbellen, JENNIFER FISHER.

Waaraan was dat te merken?

‘Ha, nou, als mijn moeder aan het schoonmaken was klonk er altijd salsa door het hele huis. En als ik rond drieën uit school kwam zat ze klaar met een warme maaltijd, waarna we samen een Spaanse telenovela gingen kijken. En als mijn vader ’s avonds thuiskwam aten we nóg een keer warm, heel laat; nooit zaten wij om zes uur aan tafel. Ik ben behoorlijk vrij opgevoed en dat was fijn, maar er waren ook issues thuis. Want die twee culturen konden flink met elkaar botsen: mijn moeder is heel extravert, mijn vader meer gereserveerd. Ik kan me herinneren dat we bij mijn opa en oma op familiebezoek gingen in Zeeland. Zij hadden een prachtig huis met daaromheen een mooie bloementuin.

Dan zaten we in de tuin, dronken een glas wijn en praatten over het nieuws, terwijl de middag rustig voortkabbelde. Mijn moeder en ik vonden dat maar saai. Zeker als je dat vergelijkt met hoe de familiebezoekjes aan de Colombiaanse kant eraan toe gingen. Dan was er muziek, dronken we sterke drank en gingen we dansen. Zoals die keer dat ik, toen mijn moeder haar verjaardag vierde, midden in de nacht wakker werd en een huis vol met feestende mensen aantrof. Maar weet je, beide werelden waren mijn werelden. Achteraf denk ik dat mijn “multiculti”- opvoeding mij heeft verrijkt. Zo ben ik heel tolerant en kan ik mij goed aanpassen, twee eigenschappen die goed van pas komen in mijn modellencarrière.’

Maar voel jij je meer Colombiaanse of Nederlandse?

‘Ik voel mij op de meeste momenten Nederlands, maar tegelijkertijd ben ik heel trots op mijn Latijnse roots. Ik ben mixed race; ik hoef geen label. Eigenlijk vind ik dat alle landen en culturen één grote clusterfuck zouden moeten zijn. Dat zou alles veel beter maken.’

 

Zijden jurk en top als tulband, MARINA RINALDI. Gouden oorbellen, JENNIFER FISHER.

Je praat in ieder geval vurig en snel als een Colombiaanse.

‘Ha, dat is omdat ik nerveus ben. Ik vind interviews lastig: ik praat niet graag over mijzelf en mijn familie. Het probleem met interviews is dat het momentopnames zijn, maar als het eenmaal gedrukt staat is het definitief en blijven mensen je jarenlang met die uitspraken associëren. Terwijl, vandaag zeg ik dit, maar morgen vind ik misschien dat ...’

 

Damaris: zijden jurk en top als tulband, MARINA RINALDI. Gouden oorbellen, JENNIFER FISHER.

Hoe was je op school?

‘Op de basisschool was ik een streber. Dat perfectionisme heb ik nog steeds, maar op de middelbare school sloeg het om naar rebelsheid, omdat ik merkte dat dit perfectionisme niet goed voor mij uitpakte. Daar haalde ik geen negens en tienen, dus ik had al snel door dat die gedroomde carrière als neurochirurg er niet inzat. Bovendien worstelde ik met mijzelf, zat niet lekker in mijn vel, en ja, dan gaat het op school ook niet goed.’

"School was een worsteling, dus toen ik voor de derde keer door het modellenbureau werd gescout dacht ik: blijkbaar zien zij iets in mij dat ik niet zie."

Damaris: zijden sweater met kasjmier, HERMÈS. Katoenen broekje, PETIT BATEAU.

Ben je blijven zitten? (Lacht breed.) ‘Ehm, ja. Maar op mijn veertiende verhuisden we van Den Haag naar Antwerpen. Ik greep dat aan als een nieuwe start en wilde alles anders doen. Ik ging het kunstonderwijs in: dat leek me wel een goed idee, want ik was heel creatief. Maar aan kunst zit ook een theoretische kant en daarop had ik me behoorlijk verkeken. Saaaaai. Weet je, ik was gewoon een vervelend kind, denk ik.'

'Ik was dat meisje dat altijd de discussie aanging met de docent. Zeker als werd gezegd dat ik een slechte invloed had op anderen, want ik dwong niemand om mee te doen. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes, toch? Daar kwam bij dat ik mijn leeftijd vooruit was, dus toen ik bleef zitten voelde ik mij nóg ouder dan de rest. Nee, dat was geen beste tijd. School was geen leuke plek voor mij. Dat ik last had van angsten en paniekaanvallen kreeg hielp natuurlijk ook niet.’

 

Wollen top, DIOR HOMME. Katoenen broekje, PETIT BATEAU.

En nu? Heb je nog steeds last van angsten?

‘Ja, maar ik werk eraan. En ik heb mijzelf inmiddels geaccepteerd zoals ik ben. Sterker nog, ik denk dat die onderliggende stromingen mij een gelaagder, complexer en interessanter persoon maken. Oké, soms gaan dingen voor mij misschien wat stroever dan bij anderen, maar als het dan toch lukt ben ik extra trots op mijzelf.’

 

En die creativiteit, heb je die nog steeds?

‘Ja! Als ik me niet lekker voel pak ik mijn tekenboek om te schetsen, zet snoeiharde muziek op of pak mijn schrift en begin er op los te schrijven.’

Schuilt er wellicht een kunstenaar in jou? Die hebben ook vaak het gevoel dat school hun creativiteit indamt, terwijl ze juist de behoefte voelen om vorm te geven aan hun emoties.

‘Als ik naar iets kijk, iets lees of hoor, dan móet ik iets voelen. Theorieën boeien mij niet, het gaat om de emotie die het opwekt: au! of wow! Het moet iets in mij teweegbrengen. Kijk, school was een echte worsteling, dus toen ik door het modellenbureau voor de derde keer werd gescout dacht ik: blijkbaar zien ze iets in mij dat ik niet zie, maar laat ik het tenminste proberen. Tegelijkertijd had ik ook wel mijn bedenkingen over een modellencarrière. Ik wilde namelijk net wat kilo’s aankomen en was bovendien bang dat ik niet trots op mijzelf zou kunnen zijn. Een meisje dat alleen maar mooi probeert te zijn heeft toch geen diepgang, dacht ik.’

Damaris: zijden jurk, DIOR. Abby (links): katoenen jurk, ARSENE ET LES PIPELETTES. Sarah (rechts): katoenen blouse en broek, BONPOINT.

Vind je dat nog steeds?

‘Nee, nu niet meer. Althans, veel minder. Ik zie mijn modellencarrière als een opstap naar iets anders. Naar wat precies weet ik nog niet, maar ik leer heel veel. Hoe ver ik kan buigen bijvoorbeeld, in hoeverre ik uit mijn comfortzone kan treden zonder op mijn bek te gaan. En als men besluit dat ik niet meer interessant ben kan ik alsnog gaan studeren. Of misschien ga ik wel schrijven.’

Damaris: jersey en organza jurk, PRADA.

Je reist veel, komt op prachtige plekken en maakt bijzondere dingen mee. Hebben je vrienden een idee van hoe jouw leven eruitziet?

‘Ze zullen vast wel een idee hebben, maar ik denk niet dat ze écht begrijpen wat ik doe. Voor een buitenstaander is het ook lastig om zich voor te stellen wat er allemaal op je af komt tijdens een belangrijke campagneshoot. Daar is veel geld mee gemoeid, want die foto komt uiteindelijk maanden in de winkels te hangen. Als de omzet vervolgens niet goed is geven ze jou de schuld. Die foto moet dus perfect zijn, daarvan ben ik me tijdens zo’n shoot terdege bewust. Bovendien staan er dertig man op de set die allemaal meekijken en iets vinden van hoe je eruitziet en de manier waarop je kijkt en hoe je beweegt. Tel daarbij op de jetlag en slaapgebrek, of misschien heb je net een kutgesprek met je vriendje gehad … Ondanks al die druk moet je toch natuurlijk overkomen. Gelukkig gaat mij dat inmiddels gemakkelijker af, want zoiets kun je leren. Maar in het begin is dat rete-eng.’

Damaris: wollen trui, LOUIS VUITTON. Gouden oorbellen, JENNIFER FISHER.

Recent is er een en ander aan het veranderen in de modewereld. Zo is diversiteit een aandachtspunt geworden. Merk jij dat? Veranderen de verhoudingen?

‘Ik volg de modewereld niet echt en zit nauwelijks op Instagram of andere sociale media, maar mij is inderdaad niet ontgaan dat de casting verandert. And that’s a good thing! Als je erover nadenkt is het eigenlijk heel raar dat het nu pas gebeurt. Is het hele idee achter een shoot of een campagne niet dat een merk iets wil verkopen, en het liefst aan zoveel mogelijk mensen? Dan lijkt het mij logisch dat je niet alleen mikt op dat lange, ultra-slanke, blanke meisje, dat slechts één procent van de bevolking vertegenwoordigt. En met betrekking tot de MeToo-discussie: ik heb misschien geboft want ik heb in mijn werk nooit het gevoel gehad dat mensen hun machtspositie misbruikten. Of ik heb het nooit gemerkt, dat kan ook. Maar ik kan me wel voorstellen dat je als beginnend model, met een droom, zomaar in die situatie terecht zou kunnen komen. Ikzelf had nooit echt die modellendroom. Waarschijnlijk had ik als rookie al gezegd: fuck off! Ik ben heel open en makkelijk – misschien is dat iets typisch Nederlands – en vind topless poseren geen probleem. Maar er is wel een grens. Als die wordt overschreden dan is het gewoon: No way, mate.’

Damaris: trui van wolmix, FENDI. Katoenen broekje, PETIT BATEAU.

Je draait nu een aantal jaar mee. Wat zou jij in het kader van de ‘wijze lessen van tante Damaris’ meegeven aan een nieuweling?

'Ik zou eerst vragen: Weet je heel zeker dat je dit wilt? Bij een carrière als succesvol model komt namelijk veel meer kijken dan mensen in eerste instantie denken. Zo is, als je van nature al een beetje onzeker bent, de kans groot dat je nóg onzekerder wordt: je gaat jezelf vergelijken met die andere drieduizend meiden die net zo mooi zijn als jij. Het is dus belangrijk dat je zelfvertrouwen hebt. Maar ook: ben je gedisciplineerd? Ben je bereid om op je lichaam te letten en te diëten en te sporten?

Daarnaast is het heel lastig om een regelmatig en sociaal leven te onderhouden, omdat je vaak van huis bent. Ik volg bijvoorbeeld Japanse lessen, maar ik ben al zeven keer niet geweest omdat ik om de een of andere reden altijd op dinsdags weg ben. Je geeft dus behoorlijk wat op … Als je iemand bent die zich vastklampt aan structuur en routine dan zou ik zeggen: Don’t do it! Zelf ben ik altijd chaotisch geweest en hecht ik niet aan routine; in die zin pas deze job wel bij mij. Aan de andere kant, laten we wel wezen, als model krijg je belachelijk veel betaald, ook al doe je het maar een jaar. Dus als je het goed doet kun je een auto kopen en je studieschuld aflossen.’

"Ik ben niet zoals andere modellen die op hun “Insta” tonen hoe ze zich lachend in het zweet werken in de sportschool, altijd “flawless”, poserend met gezonde smoothies"

Mensen hebben vaak een perfect beeld van een model. Het is iemand die altijd mooi is, cool en sterk, en een droomleven leidt.

‘Weet je wat het is? Zo doen ze zich voor. Maar dat doet toch iedereen op Instagram? Heel eerlijk, ik zit er niet bepaald op te wachten dat mensen mij echt kennen. Wat dat betreft ben ik heel privé en gereserveerd. Dat is ook de reden dat ik geen persoonlijk Instagramaccount heb. Wat moet ik daarop laten zien? Dat ik aan het gamen ben? Ik ben niet zoals andere modellen die op hun “Insta” tonen hoe ze zich lachend in het zweet werken in de sportschool, altijd flawless, poserend met gezonde smoothies … Dat interesseert me niet. Die perfecte wereld bestáát gewoon niet. Maar áls ik dan iets van mijzelf blootgeef, zoals in dit interview, wil ik wel dat het zo echt mogelijk is. This is me. Je mag best weten dat ik diep ben gegaan. Dat ik issues heb. Maar dat is oké: ik ben gewoon een mens. Net als ieder ander.’

Damaris: bikinitop van polyamide en elastaan, denim jeansrok, WEEKDAY. Franck: denim jeans, OFF-WHITE. Leren riem, DIOR HOMME. Slippers, Y3. Sieraden, DEFY MAFIA.

Jij was een aantal jaar terug een van die meisjes die ineens in de picture stonden. Je ging als een raket! Is het dan weleens lastig om op de rem te trappen?

‘Mijn ergste nachtmerrie is dat ik iemand word die zichzelf geweldig vindt. Ik heb heus wel eens gedacht: holy shit, dit is niet normaal wat er allemaal gebeurt. Ik snap dat je je daardoor kan laten meeslepen. Maar ik waak daarvoor. Ik weiger zo’n persoon te worden.’

zijden jurk en top als tulband, MARINA RINALDI. Gouden oorbellen, JENNIFER FISHER.

Hoe zou je jouw kledingstijl omschrijven?

‘Ik houd ervan om mijzelf uit te drukken door middel van de kleding die ik draag. Ik heb echt wel een eigen stijl, ja. Het liefst draag ik minirokjes met een metalband- T-shirt erboven. Niet omdat dat hip is, maar omdat ik er echt naar luister. Het zegt iets over mij. Ik houd van black metal, melodeath en grindcore: Beyond Creation, Napalm Death, Cannibal Corpse, Hypothermia, dat soort dingen. Eigenlijk luister ik naar alles wat andere mensen kut vinden, hahaha. Maar ik houd ook van salsa, bossanova en indie, hoor. En van Eric Satie en Debussy: mijn vader speelde vroeger altijd piano, vandaar. En het liefst draag ik hoge hakken. Ik houd van hoge hakken, lekker sexy en vrouwelijk. Ik ben toch al lang, dus die paar extra centimeters maken ook niet meer uit.’

Hoe zie jij jezelf over vijftien jaar? Wat is het ideale scenario?

‘Mijn ideale scenario is dat ik dan geen enkele financiële zorgen heb. Weet je hoeveel mensen op hun zeventigste nog struggelen om de huur te betalen? Mijn streven is om zo snel mogelijk genoeg geld te hebben zodat ik me daarover in ieder geval de rest van mijn leven niet druk hoef te maken. Begrijp me goed, ik ambieer geen super-de-luxeleventje of zo, maar hoop gewoon dat ik over vijftien jaar in een leuk huis woon waar ik me thuis voel. Niet te groot, niet te klein en waarschijnlijk ergens in de buurt van Scheveningen. Ik zou mijn dagen doorbrengen met schilderen, tekenen en schrijven. Gewoon doen waar ik zin in heb, dat lijkt me heerlijk. Dát is pas luxe!’

Terugkijkend op je carrière tot nog toe, waarop ben je het meest trots?
‘Ik ben het meest trots op de vooruitgang die ik heb gemaakt, op mijn persoonlijke overwinningen. Toen ik net begon als model had ik angstaanvallen waardoor ik soms niet eens de straat op durfde. Niet handig, want ik moest voor shoots continu met het vliegtuig of met de metro van hot naar her. Aanvankelijk leken dat onneembare hindernissen, maar ik heb ze allemaal doorstaan. Daar ben ik trots op. Al die persoonlijke triomfjes vind ik heel stoer van mijzelf.’

Contributors:

Fotografie: Laura Marie Cieplik
Styling: Camille-Joséphine Teisseire
Haar: Yumiko Hikage
Make-up: Cyril Laine
Assistent fotografie: Quentin Daumont
Assistent styling: Célie Gaulhiac, Charlotte Neuwels
Algemeen assistent: Victorien Chemineau
Model: Damaris Goddrie (Ulla Models)

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou