People

Na zes jaar is ze terug: Vanessa Paradis

Op haar nieuwe album ‘Les Sources’ bezingt de 46-jarige Française, muze van modehuis Chanel, de liefde en de natuur. We spraken haar voor het overlijden van Karl Lagerfeld...
Reading time 8 minutes

Een blauwwit gestreepte marinière legt de finesse van haar slanke hals bloot en benadrukt de gracieuze manier waarop ze haar hoofd beweegt, met de blonde haren naar achteren gebonden in een ballerinaknotje. Stralend verwelkomt Vanessa Paradis ons in de salon van een Parijs filmhuis, niet ver van de Sorbonne. Tegenwoordig geeft de zangeres/actrice maar weinig interviews. Een gegeven dat allerminst voortkomt uit onwelwillendheid, maar eerder te maken heeft met gebrek aan tijd. Ze is een aantal dagen in Parijs, ter gelegenheid van fashionweek, waar zij al decennia lang een vaste, prominente gast is, deel uitmakend van de trouwe garde rondom Karl Lagerfeld.

Als we de lange geschiedenis daarvan ter sprake brengen glimlacht ze: ‘Mijn verhouding met mode is speels en onbezorgd. Ik heb het geluk dat ik zo’n fijne en langdurige relatie met Chanel heb. Het is het állermooiste modehuis!’ Dat haar enthousiasme niet geveinsd is ontdekken we gedurende de loop van het interview. Haar liefde voor het beroemde modehuis blijkt oneindig en ze vertelt erover met een hartstocht dat al net zo jeugdig is als haar silhouet, ondanks het taartje dat ze zojuist, voorafgaand aan het interview, met smaak heeft verorberd. Er zijn tal van redenen om met Vanessa te spreken, zoals bijvoorbeeld het feit dat er vorig jaar maar liefst vier films met haar zijn verschenen: de kunstzinnige Un Couteau Dans Le Coeur, de dramakomedie Photo de Famille, het maatschappelijke document Frost en de komedie Chien

Deze laatste is geschreven en geregisseerd door Samuel Benchetrit, de man met wie ze vorig jaar juli in het huwelijk is getreden. En hoewel Vanessa Paradis bekend staat als een tikkeltje gereserveerd – ze heeft door de jaren heen geleerd dat het beter is om een aantal dingen privé te houden, met name tijdens de nasleep van haar breuk met acteur en vader van haar kinderen Johnny Depp – lukt het haar niet om haar verliefde aanbidding voor de kersverse echtgenoot te verbergen. Toch zijn al die films noch haar recente huwelijk de aanleiding voor dit interview, want we ontmoeten Vanessa om te praten over haar nieuwe album. Maar al snel wordt duidelijk dat dit niet hetzelfde zou zijn zonder hem.

LIEFDE EN KOUD WATER

Les Sources luidt de titel van haar zesde studioproductie. Vanessa: ‘Die naam is een idee van Samuel, want daar draait het uiteindelijk allemaal om: de liefde, de essentie, het nu, het verleden, de toekomst, de natuur. Dat zijn de bronnen waar we vandaan komen en waarnaar we uiteindelijk weer terugkeren. Het zijn de inspiratiebronnen voor het leven. Maar ook in een meer letterlijke betekenis: het woord “bronnen” staat voor helder, zuiver, koud water in bergrivieren en meren …’ Source is overigens eveneens de naam van het landgoed van André Paradis, de in 2017 overleden vader van Vanessa, waar vorig jaar zomer de bruiloft plaatsvond. Het is op deze plek dat de natuurgeluiden zijn opgenomen die te horen zijn op de introtrack van het album. ‘Het intro van een album is cruciaal, net als de eerste pagina van een boek of de openingsscène van een film’, verklaart Vanessa. ‘Beginnen met een intro is iets wat ik al heel lang wilde, een fantasie, maar iets wat voor mijn eerdere albums niet werkte. Les Sources leende zich er wél perfect voor. 

De natuurgeluiden die je hoort aan het begin komen weer terug aan het eind van het album, maar dan in combinatie met violen.’ Op de iets langer dan een minuut durende introtrack is de stem van de zangeres nog niet te horen, maar toch zegt deze al veel over haar onverzadigbare zucht naar authenticiteit. ‘Zes maanden per jaar woon ik in Californië, waar mijn kinderen naar school gaan. Verder ben ik veel van huis, ver weg van de personen van wie ik het meest houd. Op die momenten denk ik veel na over wat eigenlijk écht telt in het leven, zoals geliefdes en alles wat je mist: het geluid van Frankrijk, de straten van Parijs, het platteland … Muziek kruipt onder je huid en verbindt ons met die emoties, herinneringen en diepste gevoelens.’

"Ik zou de jaren zeventig graag bewust willen hebben meegemaakt. In die tijd gebeurden er zo veel belangrijke culturele en maatschappelijke dingen, op het gebied van mode maar ook voor de positie van de vrouw"

De intensiteit waarmee Vanessa Paradis muziek beleeft verklaart haar innige houding ermee, ondanks haar minstens zo succesvolle carrière als actrice. Want sinds de duistere film Noce Blanche (1989) heeft Vanessa bewezen dat zij zelfs de meest ondoorgrondelijke personages kan uitbeelden. Hoewel ze door de jaren heen is uitgegroeid tot nationale heldin, omarmd door iedereen (man, vrouw, jong en oud) en ondanks het feit dat ze constant wordt achtervolgd door paparazzi, is het Vanessa Paradis grotendeels gelukt om haar privéleven af te schermen voor de buitenwereld. Toch laat ze door middel van haar liedjes af en toe iets van haar innerlijke gemoedstoestand doorsijpelen.

Zo is een aantal nummers van Les Sources van eigen hand, zoals het prachtige lied Chéri. Daarnaast vertolkt ze chansons geschreven door anderen, onder wie echtgenoot Samuel Benchetrit, die al eerder heeft bewezen een vakkundig songschrijver te zijn. Ditmaal schreef hij niet alleen de woorden, maar ook de muziek, vertelt ze. ‘Ik vroeg of hij een tekst wilde schrijven en vervolgens raakte hij zo enthousiast dat hij niet alleen de teksten bij mijn melodieën verzon, maar zélf ook melodieën ging creëren. Dat ging hem heel vlot af, want hij is begaafd, productief en een harde werker. Hij kan wel een lied per dag maken! Deze plaat zou er niet zijn gekomen zonder hem.

STIJLVOLLE HIPPIE

Als groot fan van zijn echtgenote had Samuel trouwens een aandeel in vrijwel iedere etappe van de totstandkoming van het album: van de opnames tot aan de vormgeving van de albumhoes waarop een foto van Vanessa prijkt, glimlachend vanonder een wollen mutsje. Ze lacht: ‘Ha, dat is een privéfoto die Samuel een paar maanden eerder had gemaakt, zomaar, helemaal niet bedoeld voor het album.’ Onbewust legt ze de nadruk op het woord ‘privé’ en vervolgt: ‘Het is geen modefoto, hij is niet sophisticated, ik draag geen make-up. En mijn ogen zeggen de waarheid, die liegen niet.’ Ze denkt even na en neemt een trekje van haar sigaret, want inmiddels hebben we de salon verruild voor het terras van het filmcafé, waar het rustiger is. Onderweg naar buiten wordt ze aangehouden door een dame op leeftijd, die duidelijk haar bril is vergeten en de beroemde zangeres niet herkent. Of ze een drankje bij Vanessa kan bestellen? Deze lacht haar vriendelijk toe en antwoordt beleefd: ‘Neemt u mij niet kwalijk, Madame, maar ik ben geen ober!’

Al even lovend als ze over haar Samuel spreekt, rept Vanessa ook over Karl Lagerfeld: ‘Hij is geniaal, een uitzonderlijk wezen dat enorm cultureel onderlegd is en meer over muziek weet dan jij en ik bij elkaar! De modewereld is een aparte wereld die evenwel zijn stempel drukt op de maatschappij, al was het alleen al vanwege het economische aspect. Niettemin is mode slechts voor een klein deel van de wereldbevolking toegankelijk, en daarom is het ook een droomwereld. De mooie jurken, de kapsels, de make-up: alles komt erin samen, net als in de filmwereld. Het is dan ook een privilege om dit alles bij het mooiste modehuis ter wereld van dichtbij te mogen observeren en meemaken.’ Vanessa Paradis heeft de afgelopen decennia doorkruist zonder zich druk te maken om trends.

 

Het popsterretje in de jaren tachtig werd opnieuw gelanceerd door Serge Gainsbourg in het decennium erna, ontpopte zich in de hoogtijdagen van de grunge tot boho-chic stijlicoon en is anno nu een moderne en uiterst stijlvolle hippie die zich inzet voor een groenere planeet. Op de vraag in welk tijdperk ze het liefst zou willen leven als ze kon kiezen, blijft ze even stil. Dan antwoordt ze: ‘Dat is een lastige… we denken namelijk altijd dat het vroeger beter was. Maar wellicht zeggen we dat in de toekomst ook als we terugkijken op 2019, althans dat hoop ik. Ik had het te gek gevonden om de jaren zeventig bewust te mogen beleven, want in die tijd gebeurden er zo veel belangrijke culturele en maatschappelijke dingen, zowel op het gebied van mode als met betrekking tot de positie van de vrouw. Daarnaast houd ik ook van de jaren dertig. Zo ben ik gek op jazz. Aan de andere kant, in die jaren vond ook de drooglegging plaats. En de gelijkwaardigheid ten opzichte van vrouwen was verre van om over naar huis te schrijven. Net als tegenwoordig overigens …’ Subtiel maar on point, net zoals op haar nieuwe album: de actrice/zangeres bewijst dat ze nog altijd veel te vertellen heeft.

Fotografie: Leila Smara

Lees ook

Aanbevolen voor jou