People

Interview: modeontwerper Karim Adduchi over Marokkaanse ambacht

Tot zijn vijfde jaar sprak hij geen woord. Zichzelf uiten deed hij via tekeningen. Inmiddels is kunstenaar annex modeontwerper Karim Adduchi rap van tong. Samen met topmodel Iekeliene Stange en fotografenduo Petrovsky & Ramone reisde hij af naar zijn geboorteland Marokko om zijn laatste collectie in zijn natuurlijke omgeving vast te leggen.
Reading time 8 minutes

Amsterdam, hotel The Dylan, half april. Karim Adduchi (1988) komt exact op de afgesproken tijd binnen wandelen. Strak in het pak, volledig zwart, met een gestreept overhemd. ‘Dit hemd draag ik nooit hoor. Al mijn witte hemden zitten momenteel in de was’, bekent de Marokkaanse ontwerper. Hij vertelt direct enthousiast over zijn reis naar zijn vaderland. ‘Mijn laatste collectie is geïnspireerd op Marokko. Daarom wilde ik ook daar fotograferen.’ Adduchi huurde een huis in Marrakech, vanuit waar het creatieve team het platteland aandeed. Hij vervolgt: ‘Ik ben heel trots op deze serie. We hebben precies de juiste sfeer weten te vangen.’ Adduchi is even daarvoor door Forbes opgenomen in de lijst van dertig talenten onder de dertig jaar in de categorie kunst en cultuur.

Enigszins blozend: ‘Onlangs stond ik plotseling in Forbes Magazine. Zowel in Forbes Europe als de Midden-Oosteneditie. Bizar, ja. Ik ben dankbaar, begrijp me goed, maar ik ben niet trots of zo. Ik moet nu gewoon blijven doorpakken. Zoals altijd eigenlijk.’ Het is een reactie die past bij zijn karakter: bescheiden en niet geïnteresseerd in het circus om hem heen. Niettemin is Adduchi ambitieus, gefocust en hardwerkend. Hij vervolgt: ‘Iemand schreef op Facebook: “Karim, in New York praat nu iedereen over je!” Dat zag mijn tante en zij stuurde me prompt een foto van meer dan twintig jaar geleden. Daarop stond een collage die ik als kind maakte van 5th Avenue, waarop ik Chanel weghaalde en Adduchi op de pui tekende. Haha, alsof het dan zou gebeuren!’

STERKE VROUWEN

Adduchi timmert sinds zijn afstuderen in 2015 aan de weg als modeontwerper, maar ook als illustrator en schilder. In november 2017 toonde hij zijn derde collectie met de titel She Has 99 Names in De Duif in Amsterdam. Daarin blikt hij terug op zijn kindertijd. Adduchi woont als kleuter in Marokko, in het bergdorpje Imzouren, samen met zijn moeder en twee broers. ‘Ik ben echt tussen de vrouwen opgegroeid’, vertelt hij. ‘Mijn oma, moeder en tantes, stuk voor stuk sterke persoonlijkheden, waren mijn wereld. Voor mijn laatste collectie, die ik zie als het derde deel van een trilogie, wilde ik terug naar die plek, die tijd, die vrouwen. De tegenstrijdigheden die zij in zich hebben, wilde ik grijpen. Vandaar ook dat deze serie met Iekeliene daar moest plaatsvinden.’

 

Voor het ontwerp van de jurk liet Adduchi zich inspireren door Casablanca, de stad die bekendstaat om zijn witte gebouwen en de kleurrijke motieven van de fonteinen. De jurk is gemaakt van zijde en met de handgeborduurd. 

Aan de collectie werkte Adduchi samen met onder andere Syrische en Eritrese kunstenaars en ambachtslieden die recentelijk naar Nederland zijn gekomen. Het is een bont gezelschap van individuen met elk een eigen verhaal. Dit deed hem af en toe terugdenken aan het moment dat hij voor de eerste keer verhuisde, begin jaren negentig. Zijn vader woonde al jaren in Barcelona toen het gezin werd herenigd. Adduchi, toen vijf jaar oud, voelde zich niet thuis in Spanje. Hij sprak de taal niet, begreep de cultuur niet. En zijn klasgenoten begrepen hem niet. Serieus: ‘Ik uitte mezelf via tekeningen. Een juffrouw merkte op dat dit de manier was om contact met me te krijgen. Ik was nog nooit naar school geweest. Het was een shock in zoveel opzichten. Ik sprak geen Spaans, geen Catalaans. Niks. Ik was letterlijk lost in translation. In taal, context en tijd. Godzijdank ontdekte ik dat ik me kon uiten door te tekenen. Het voelde veilig. Ik vond er mijn eigen wereld.’

In de Souss-vallei, in het zuiden van Marokko, is dit geen vreemd tafereel: de geiten klimmen in de arganbomen om de vruchten te eten. Traditionele berbertapijten vormden het uitganspunt van deze geweven katoenen jurk. 

EEN NIEUWE WERELD

Adduchi is een kind dat zich aan de zijlijn begeeft. Alleen als hij het noodzakelijk acht, uit hij zich via woorden. ‘Ik kan niet herinneren wanneer ik echt ging spreken. Ik sprak namelijk wel in mijn hoofd. Andere kinderen lachten me uit. Omdat ik niet wist hoe ik moest praten, maar ook om mijn vreemde uitspraak.' Lachend: ‘Mijn spieren waren gewoon niet ontwikkeld.’

In 2011 verhuisde hij opnieuw, ditmaal naar Amsterdam, om te gaan studeren aan de Rietveld Academie. Hij sprak geen woord Engels, laat staan Nederlands. Adduchi: ‘Ik had precies hetzelfde verloren gevoel toen ik naar Amsterdam kwam. Ik vind het moeilijk onder woorden te brengen. Ik voelde me een alien.’ Het herinnert hem aan de begintijd in Barcelona. ‘Om de taal te leren ben ik als een gek films gaan bekijken en boeken gaan lezen in het Engels. Ik had echt een jaar nodig om te wennen. Niet alleen doordat ik de taal niet sprak, maar ook in cultureel opzicht is Nederland best een raar land. Mensen zijn of te direct of te cynisch. Nu waardeer ik dat. Maar in het begin...ai ai ai.’ Adduchi spreekt inmiddels uitstekend Engels. Verlegen lijkt het allerminst.

Adduchi heeft oog voor detail. In één ontwerp kunnen zomaar honderden uren werk zitten. 

De kunstenaar praat vlot en weloverwogen. ‘Ik ben nu niet meer bang om te praten, al zal ik altijd iemand blijven die observeert. Maar dat is wellicht ook inherent aan kunstenaar zijn.’ De keuze om naar Nederland te verhuizen en wederom helemaal opnieuw te moeten beginnen, ziet hij als een belangrijk en essentieel onderdeel in de ontwikkeling van zijn identiteit. Beschouwend: ‘Ik moest daardoor terug naar waar ik vandaan kwam, juist om verder te komen als volwassene. Als je niet weet wie je bent, kun je niet verder. Reflecteren is zo belangrijk! Confrontaties, moeilijkheden, zoeken: het was een heel proces. Dat zie je denk ik ook terug in mijn werk.’

Pas in Amsterdam ontdekt hij ook zijn liefde voor mode. En dat terwijl zijn beide ouders als kleermaker werken. ‘Ik heb nooit gedacht modeontwerper te worden. Het was zo normaal thuis. Mijn ouders waren altijd stoffen aan het knippen of aan het naaien. Ik dacht dat iedereen zijn eigen kleding maakte. Pas toen ik uit huis ging en afstand nam, miste ik het en ben ik zelf gaan ontwerpen.’ Adduchi ontwerpt alleen voor vrouwen. Hij kruipt op het puntje van de bank en vervolgt met een brede glimlach: ‘Ja, dat klopt! Waarom ik niet voor mannen ontwerp? Omdat ze er dan uit zouden komen te zien als mijzelf. Altijd in een zwart pak met een wit shirt. Totaal niet interessant, haha.’ 

Voor Adduchi is deze plisséjurk van venice crêpe met gouden afwerking de weerspiegeling van het rode berglandschap van Noord-Marokko met zijn gelaagde texturen. 

FANTASIE EN ONTHAASTING

De ontwerper tekent nooit een silhouet, maar werkt vanuit een stof en kijkt hoe deze beweegt. Ook voor zijn laatste collectie ging hij op zoek naar de juiste stoffen die zijn herinneringen aan Marokko reflecteren. Weefsels, met de hand vervaardigd door lokale handarbeiders, transformeert hij naar hedendaagse looks. Sommige ontwerpen hebben er een proces van maar liefst driehonderd manuren op zitten. ‘In elk ontwerp is veel tijd  gestoken’, knikt hij. ‘Maar het gekke is dat ik soms vergeet dat ik het gemaakt heb. Heb ik dit gedaan? Ook tijdens mijn laatste show dacht ik dit weer. Alsof er iemand in mijn hoofd is gekropen. Dat vijfjarige jongetje? Omringd door die vrouwen? Gek he?’ Adduchi heeft in korte tijd een schare fans verzameld, waardoor hij nu ook privéklanten heeft die zijn ontwerpen willen dragen. Volgens de ontwerper zijn zij stuk voor stuk sterke, zelfbewuste, ruimdenkende vrouwen. 

Daarnaast geeft hij lezingen, leent zijn werk uit aan veelal museale instellingen en is aan het onderzoeken hoe hij zijn label precies neer wil zetten. Hij klopt hard op de houten tafel voor zich: ‘Oh nee, ik durf niet te zeggen wat mijn dromen zijn, want dat brengt ongeluk. Wat ik wel zeker weet is dat ik vernieuwend wil zijn. Ik wil diepgang geven. Mensen worden overweldigd door moderne zaken als social media. Dat is hetzelfde als te veel eten, daarvan moet je ook bijkomen. Mijn generatie is geobsedeerd door snelheid. Ik vind het juist fijn om te lezen. Zoals bijvoorbeeld een biografie over Yves Saint Laurent. Daar fantaseer ik zelf wel bij.’

Het bijna zwarte licht dat de Medina in Marrakech 's nachts uitstraalt, greep de ontwerper aan. Hij vertaalde het in deze kunstleren jurk met borduurwerk. 

Hij kijkt hoe laat het is en excuseert zich voor het feit dat hij naar zijn studio moet. Het werk wacht. Buiten staat een peperdure auto op de gracht, waarvan de deuren op futuristische wijze geopend worden. Adduchi is direct gefascineerd en maakt er een filmpje van. ‘Toen ik vijftien was heb ik een contract opgesteld gericht aan mezelf. Als je het op creatief gebied niet maakt voor je dertigste, moet je een koffietentje beginnen. Dat “contract” heb ik ondertekend.’ Lachend: ‘Gelukkig kan ik het nietig verklaren.’

Fotografie: Petrovsky & Ramone

Styline: Ekaterina Razgonova 

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou