People

Interview met de très coole zangeres en actrice Soko

Ze is een zonderling in het huidige muzikale landschap, met name dat van Frankrijk. Niet voor niets werkt deze Française aan de andere kant van de Atlantische Oceaan aan haar derde album. Een ontmoeting in Los Angeles met de zangeres die toert met muziekgrootheid Nick Cave.
Reading time 9 minutes
Fluwelen en zijden jas, katoenen T-shirt, GUCCI. Oorbellen en halsketting ‘Tiffany City HardWear’, TIFFANY & CO..

Het is niet gemakkelijk om Soko te doorgronden. Gelukkig maar. Deze 32-jarige zangeres en actrice uit Bordeaux voldoet aan geen enkel cliché: ze is it-girl noch undergroundmeisje. En dat is wel zo verfrissend. Ineens was ze daar, in 2007, met haar eerste EP No SoKute en de hit I’ll Kill Her. Daarna volgden nog twee albums van Nathalie Sokolinski (haar echte naam) en daar bleef het niet bij, want de kleine Française speelde bovendien in een tiental films. Voor The Dancer werd ze zelfs onderscheiden met een César, de grootste Franse filmprijs. Niet slecht voor een meisje dat nooit moeite doet haar fragiliteit te verbergen en onomwonden praat over de depressies waarmee ze al sinds lange tijd worstelt.

Inmiddels woont Soko alweer tien jaar in Los Angeles, waar ze zich thuis voelt en een ultra-gezond leven leidt, zonder gluten en dierlijke producten en met veel yoga en meditatie. Op dit moment legt ze de laatste hand aan haar derde album voor een volgende tournee in de zomer.

Jasje en broek van technische jersey met monogram, lycra badpak, badstof hoofdband, acetaat bril, katoenen sokken, oud-leren sneakers, GUCCI. Oorbellen en halsketting ‘Tiffany City HardWear’, ringen ‘Tiffany T Two’, TIFFANY & CO..
 

Hoe voel je je op dit moment?
‘Over het algemeen voel ik me best goed. Als ik ’s ochtends wakker word snel ik meteen naar yoga voordat ik zelfs de tijd heb om mijn ogen goed en wel te openen. Nadat ik dertien jaar overal en nergens heb gewoond heb ik eindelijk mijn eigen huis in Los Angeles. Het heeft lang geduurd voordat ik het aandurfde om een beetje stabiliteit in mijn dagelijkse leven te accepteren.’

Muziek, films… je bent altijd bezig. Wat doe je om bij te tanken?
‘Ik ben verslaafd aan mijn werk. Als ik niet werk word ik gek. Het gevolg is dat ik mijn dagen overvol plan. Te vol eigenlijk. Om toch die rust te vinden ga ik iedere dag naar yoga en meerdere keren per week maak ik een wandelingetje in de bergen van Los Angeles. Ik heb het geluk dat ik in een stad woon waar zowel stranden en bergen als woestijn en parken zijn en daar probeer ik zoveel mogelijk van te genieten. Als plattelandsmeisje, opgegroeid met groen, vind ik het fijn om bomen om mij heen te zien en bergen te beklimmen. Op die momenten voel ik me heel nietig en besef ik dat ik leef.’

Dit jaar heb je aan je nieuwe album gewerkt. Hoe verliep het schrijfproces?
‘Tijdens het maken van deze plaat verkeerde ik in een bizarre stemming. Ik had net een therapie afgerond die me goed had gedaan en voelde de behoefte om mij puur op muziek te concentreren. In het verlengde hiervan besloot ik om tijdens de repetities en opnamen van het album celibatair te leven: geen dates, niet zoenen, nul romantiek en geen enkele intimiteit. Wel grappig, want door deze beslissing werd de band met de mensen met wie ik aan het album werkte, Patrick Wimberly van
Chairlift en James Richardson van MGMT, sterker, juist doordat er geen enkele afleiding was. Zeer bevrijdend! 

Nylon blouse, ISABEL MARANT. Satijnen en kanten overhemd, wollen sokken, leren sneakers, GUCCI. Katoenen pet, BALENCIAGA. Spijkerbroek, eigendom Soko. Oorringen ‘Tiffany T’, ringen ‘Tiffany T’ en ‘Tiffany City HardWear’, TIFFANY & CO..


Anders dan bij mijn vorige albums verliep het proces heel organisch, zonder een vastgestelde deadline. Heb je zin om vandaag muziek te maken? Oké? Cool! Zo schreven we de meeste liedjes in de studio, terwijl ik vroeger altijd kwam aanzetten met volledig uitgewerkte liedjes, klaar om opgenomen te worden. Deze keer niet: nu kreeg alles op het moment zelf vorm.’

Wat zijn jouw uitdagingen?
‘Celibatair zijn! En het songschrijven: drie jaar geleden ben ik gestopt met het slikken van antidepressiva. Sindsdien heb ik geen liedjes meer geschreven, want ik was bang dat ik daarbij emotioneel te diep zou gaan. Maar uiteindelijk ging het schrijven voor dit album op een heel natuurlijke manier. Sterker nog, het heeft me goed gedaan.’

Je hebt een cover gemaakt van Diabolo Menthe op de compilatie Génération(s) Eperdue(s), als eerbetoon aan Yves Simon. Wat roept deze track bij jou op?
‘Jeugd, onschuld en natuurlijk de gelijknamige film van Diane Kurys uit 1977. Ik zing dit lied al tien jaar: j’adore!’ 

Nylon trenchcoat, ISABEL MARANT. Nylon blouse, CARHARTT. Katoenen pet, BALENCIAGA. Oorringen ‘Tiffany T’, ringen ‘Tiffany T’ en ‘Tiffany City HardWear’, TIFFANY & CO..

In het eerste deel van de videoclip zien we jou genieten van je eerste liefde. Zou het leven niet altijd zo moeten zijn?
‘Absoluut! De onschuld van die eerste liefde is datgene waarnaar we de rest van ons leven op zoek zijn. Het is de meest bedwelmende, gepassioneerde en simpele vorm van liefde die er bestaat. Tegelijkertijd is het gemakkelijk om het verleden te idealiseren. Nu, als 32-jarige, probeer ik het verleden te waarderen zonder het te idealiseren. Ik wil in het heden leven en in het reine komen met de dingen uit het verleden waarvan ik spijt heb.’

"Tijdens de repetities en opnames van het album besloot ik om celibatair te leven: geen dates, niet zoenen, nul romantiek of intimiteit"

In 2016 sprak je openlijk over je depressie. Vind jij het belangrijk dat rolmodellen zich uitspreken over dit onderwerp?
‘Ik heb altijd geschreven over mijn depressie, daar gaan ál mijn liedjes over. Ik heb een verschrikkelijke periode doorgemaakt waarin ik alleen maar kon denken aan dat ik er niet meer wilde zijn. Ik kon niets meer en moest uiteindelijk een tournee annuleren. De blikken van de mensen werden ondragelijk en ik wilde maar één ding: verdwijnen. Acht jaar geleden zei mijn broertje Max: “Luister: of je stopt nu met alles en doet ons veel verdriet of je gaat naar een psych en accepteert antidepressiva.” In mijn hoofd waren antidepressiva altijd voor zwakkelingen, maar die pillen hebben echt mijn leven gered. Drie jaar lang heb ik ze geslikt totdat ik voelde dat ik ze niet meer nodig had. Vanaf dat moment wilde ik mijn emoties accepteren en omarmen. Ik geloof dat de wereld er mooier uit zou zien als we een beetje meer compassie en respect zouden hebben. Mensen zouden meer met elkaar moeten praten, luisteren, helpen, steunen… Dus ja, het is belangrijk voor mij om over dit onderwerp te praten.’

Tegenwoordig woon je in Los Angeles en leid je een gebalanceerd leven dat in het teken staat van meditatie, hard werken, yoga en gezonde voeding. Heeft deze manier van leven geholpen bij het vinden van je balans?
‘Toen ik vijf was verloor ik mijn vader. Ik geloof dat je volwassen wordt op het moment dat je wordt geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Ik ben opgegroeid met de angsten van volwassenen. Daardoor lijkt het alsof ik van mijn kinderlijke onschuld ben beroofd. Tien jaar woon ik nu in L.A. en het leven is goed hier. Ik houd van het ritme en de zon. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik mijzelf ben. Wat ook fijn is, is dat hier miljard opties voor handen zijn voor veganistische en glutenvrije voeding. Men heeft hier echt begrepen dat een gezonde geest in een gezond lichaam woont.’

Wanneer ben je zo bewust op je voeding gaan letten?
‘Als kind was ik al niet gek op vlees en vis, maar dat was vroeger het enige wat er thuis op het menu stond, in combinatie met pasta, rijst of aardappelen. Op mijn tiende besloot ik dan maar voor mijzelf te gaan koken. Het was niet gemakkelijk om anders te zijn dan mijn vijf broers en zussen. Daardoor heb ik al heel jong een verschrikkelijke relatie met eten ontwikkeld. Tegen mijn achttiende, na mijn eerste mislukte liefde, kreeg ik boulimia. Uiteindelijk raadde een vriendin me aan om een week lang te stoppen met alles waaraan ik verslaafd was: gluten, melkproducten, suiker en alcohol. Van de ene op de andere dag schrapte ik die dingen uit mijn dieet, heel radicaal, net zoals mensen stoppen met drugs. Dat is nu dertien jaar geleden en sindsdien houd ik mij hieraan.’

In 2016 was je te zien in The Dancer van Stephanie Di Giusto. Je rol werd beloond met een César. Welke plaats neemt acteren in jouw leven in?
‘Ik doe heel weinig films omdat ik daar helemaal door wordt opgeslorpt en er dan geen ruimte meer overblijft voor andere dingen in mijn leven. Ik moet mezelf in bescherming nemen en kies daarom rollen met zorg uit. Ik merk ook dat ik het lastig vind om na een film weer “mijzelf” te worden. Zo duurde het een jaar voordat ik na The Dancer weer een liedje kon schrijven. Maar ik vind het te gek om verhalen te vertellen. Ik zou het leuk vinden om eens iets te regisseren.’

Met welke nieuwe projecten houd je je nu bezig?
‘Op dit moment concentreer ik me op het afmaken van mijn album en in juli tour ik door Europa met Nick Cave. Ik kan niet wachten om weer op te treden!’

credits

Fotografie: Daria Kobayashi Ritch
Styling: Jennifer Eymére 

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou