People

Interview met covermodel Bill Skarsgård

Zijn eerste acteerervaring had Bill Skarsgård op zijn negende. En alhoewel hij inmiddels al redelijk wat rollen op zijn naam schreef kwam de werkelijk grote doorbraak pas vorig jaar als horrorclown Pennywise in de remake van Stephen Kings It. Inmiddels speelde Bill ook in Deadpool 2 en gooit hij hoge ogen in de serie Castle Rock. Publiek figuur of niet: ‘Alle aandacht vind ik soms wel lastig.’
Reading time 8 minutes
Jas, singlet, sieraden, Alexander McQueen.

In Zweden opgroeien met de achternaam Skarsgård heeft zo zijn voor- en nadelen. Vergelijk het in ons land met Cruijff, De Mol, Krabbé of Hazes. Het zijn achternamen die je kunnen helpen, een heel eind kunnen brengen en eventueel kunnen maken. Maar zo’n naam kan ook als een last worden ervaren. Voor Bill (1990, Zweden) stond het min of meer vast dat hij acteur zou worden. Immers, als zoon van Stellan Skarsgård lag een carrière als acteur voor hem in het verschiet. Stellan speelde vele rollen in thuisland Zweden en werd in Hollywood bekend door talloze films als onder meer The Unbearable Lightness of Being, The Hunt for Red October, Breaking the Waves, Good Will Hunting, Ronin, Dancer in the Dark, Melancholia, en The Girl with the Dragon Tattoo en recentelijk Borg/McEnroe, om slechts een paar bekende titels te noemen.

Vierde kind Bill heeft zeven broers en zussen: Alexander, Gustaf, Valter, Sam, Eija, Ossian en Kolbjörn. De laatste twee zijn halfbroers en de eerste drie ook allen acteur. De oudste, Alexander, is voor het grote publiek de meest bekende, onder andere van True Blood, The Legend of Tarzan en de steengoede serie Big Little Lies. Zijn eerste rol speelt Bill in de Zweedse jeugdfilm Järngänget, waarna kleine rolletjes in Zweedse producties volgen. De grote doorbraak komt een kleine tien jaar later, als hij een prestigieuze Zweedse filmprijs wint voor zijn rol in I rymden finns inga känslor (Simple Simon, in het Engels). Bill is de protagonist Simon, een jongen met het syndroom van Asperger. Zijn eerste grote Hollywoodrol scoort Bill in 2016 met The Divergent Series: Allegiant.

Shirt, T-shirt, broek, H&M. Sokken, Prada. Schoenen, Eytys.

"Ik heb Stephen Kings 'IT' als een soort Bijbel gebruikt. Het boek was een leidraad om mijn personage op te bouwen."

Daarna volgt Atomic Blonde met Charlize Theron en in september 2017 kruipt hij in de huid van clown Pennywise in It, waarvan het tweede deel volgend jaar in de bioscoop verschijnt. Dat hij hiervoor werd uitverkoren mag best bijzonder worden genoemd, want alhoewel Bill geen beginner meer is, ligt zijn naam ook niet echt voor de hand. En om ’s werelds meest enge clown Pennywise te spelen moet je sterk in je schoenen staan. Bovendien werd de rol in het origineel uit 1990 ijzingwekkend goed gespeeld door Tim Curry. Wie de remake echter gezien heeft en Bill met zijn toch redelijk atypische gelaatstrekken en priemende heldere ogen aan het werk zag, weet echter dat het idee om hem te casten een voltreffer was. Liefhebbers en fans kijken al reikhalzend en ook met angst en beven uit naar het vervolg. Reden genoeg om de beste man zelf aan de tand te voelen.

Trui, Bottega Veneta.

Hoe was jouw jeugd in Zweden?
‘Goed en zonder zorgen. We woonden in Stockholm, maar vanwege mijn vaders werk waren we ook best vaak onderweg.’

Kom je nog vaak in Zweden?
‘Nee, eigenlijk niet zo vaak meer. Wel vond ik het heel leuk dat deze shoot voor L’OffICIEL HOMMES NL in Stockholm was. Normaal gesproken ben ik niet zo van de fotoshoots, maar zo dicht bij huis is dan wel fijn.’

Je houdt niet zo van aandacht?
‘Ja, I know, dat klinkt wat tegenstrijdig in mijn vak. Maar alle aandacht vind ik soms wel lastig. Buiten het filmen om ben ik niet zo outgoing.’

Was je voorbestemd om acteur te worden vanwege je vaders carrière?
‘Door zijn werk werd ik natuurlijk wel blootgesteld aan het wereldje. Het duurde evenwel een tijdje voordat ik begreep wat de filmwereld inhield. Dat je wordt meegenomen naar een set is spannend, maar als kind heb je nog niet door wat er nu precies allemaal gebeurt. Maar ik vond het wel magisch.’

Wat heb je geleerd van al dat acteertalent in je familie?
‘Dat het voorbereiden op het spelen van een rol of karakter elke keer anders is. Soms kost het veel tijd, soms minder. Maar je moet je er wel voor inzetten en de juiste toon zien te vinden om de essentie van een karakter weten te treffen. Dat kost veel research, maar dat vind ik wel boeiend om te doen.’

Hoe heb jij je voorbereid op je rol als de clown Pennywise?
‘Ook door veel research te doen. De film had ik natuurlijk al wel gezien en natuurlijk heb ik ook Stephen Kings It gelezen. Ik heb dat boek ook echt als een soort bijbel gebruikt, een echte leidraad van hoe het moest of hoe de auteur het voor ogen had om mijn personage op te bouwen. Zoals ik dacht dat hij het bedoelde, heb ik het personage op mijzelf toegesneden.’

Jasje, Acne Studios.

Je ging sowieso erg in je rol op, zo lazen we …
‘Ja, dat klopt. De horrorclown achtervolgde mij nog wel enigszins na afloop van de opnamen. Ik herinner me dat ik in Stockholm was en gedurende twee weken lang had ik elke nacht dezelfde terugkerende Pennywise-dromen. Ik was hem, niet op de set of als acteur maar in een totaal verkeerde omgeving. En ik was kwaad dat mensen mijn gezicht konden zien. Het was allemaal vrij bizar. Ik kan het nog steeds niet uitleggen.’

"Met mijn versie van Pennywise de Clown was het wel degelijk het idee om een hele nieuwe generatie bang te maken."

Je had soms niet eens special effects of make-up nodig om mensen de stuipen op het lijf te jagen, nietwaar?
‘Haha, ja, correct. In de film zie je dat Pennywise met zijn ogen twee verschillende kanten op kijkt. Dat is niet digitaal gemanipuleerd, maar kan ik zelf. Ik heb ze er op de set er flink mee lopen stangen.’

Had jij vooraf gedacht dat je zo’n enge Pennywise neer kon zetten?
‘Je weet natuurlijk nooit hoe het publiek gaat reageren. Maar het was wel degelijk het idee om een hele nieuwe generatie bang te maken. Naar mijn idee functioneert Pennywise heel eenvoudig. Je weet niet wat hij denkt, maar hij is dierlijk instinctief en gevaarlijk.’

Jas, short, sokken, schoenen, Prada.

Kun je ons al iets over vertellen over It: Chapter Two?
‘Haha, nee, dat wordt lastig! Het personage Pennywise is hetzelfde gebleven en ook hoe ik hem speel. Alleen zijn zijn bedoelingen door toedoen van de kinderen veranderd. Verder zeg ik niks.’

Grappig genoeg is de serie Castle Rock ook gebaseerd op een Stephen King-boek. Ben je niet bang dat je te veel in en rond het horrorgenre blijft hangen?
‘Typecasting is altijd een risico, maar de keuze voor deze rol was geen opzettelijke “horrorkeuze” of zoiets. Het was gewoon een project dat voorbijkwam en waarin ik erg geïnteresseerd was.’

Welke rol heb jij liever: de good of bad guy?
‘Oh, ik heb geen voorkeur. Een personage is ook vooral wat je er zelf in stopt.’

Heb jij voorbeelden?
‘Veel mensen inspireren mij, maar ik had nooit posters van idolen aan de muur. Natuurlijk kijk ik wel heel veel films en series.’

Wat was je favoriete tv-serie of film toen je jong was?
The Sopranos is absoluut mijn favoriete serie aller tijden. Al die episodes terugkijken is echt te gek. Ze blijven goed.’

Geef jij de voorkeur aan spelen voor het grote of het kleine scherm?
‘Dat is mij om het even. Op de set zijn, of het nu voor een film of tvserie is, vind ik inspirerend. Ik doe beide graag.’

Jas, singlet, sieraden, Alexander McQueen.

Wat vind jij van de huidige on-demand-cultuur?

‘Een goede ontwikkeling. Het is een goed alternatief voor de bioscoop, want je kunt nieuwe(re) en ook oude films terugkijken. En zo raakt een nieuw en jonger publiek bekend met eerder uitgebrachte films of series. Ook voor kleinere of arthousefilms biedt het mogelijkheden. De onafhankelijke studio’s kunnen zo ook mooie producties maken voor een groot publiek.’ Wat is jouw ultieme doel als acteur? ‘Dat heb ik eigenlijk niet. Ik wil dit gewoon zo lang mogelijk blijven doen en zo veel mogelijk verschillende rollen spelen. Acteren is een kwetsbaar beroep: je weet nooit hoe jouw volgende rol zal vallen en hoe lang het publiek jou te pruimen vindt. Maar ik hoop natuurlijk dat ik nog heel lang te zien ben.’

Credits

Fotografie: Damon Baker
Creative Direction: Nicolette Goldsmann
Styling: Christopher Insulander
Haar: Josefin Gligic
Grooming: Josefina Zarmen
Productie: Carolina Ohlson, Tanne Gielen
Assistent fotografie: Rikard Ortega
Assistent styling Josefin Brandt
Met dank aan Djurgardens Ridskola, Stockholm

Lees ook

Aanbevolen voor jou