People

Impossible is nothing: een interview met covermodel Michaela DePrince

Weinig mensen maken de wereld echt een stukje mooier. Michaela DePrince (23), voormalig weeskind en tegenwoordig succesvol ballerina bij Het Nationale Ballet, is zo iemand. Niet voor niets dat Madonna haar levensverhaal verfilmt. Maar waag het niet om haar verhaal een sprookje te noemen.
Reading time 15 minutes
Wollen jasje, CHANEL. Katoenen ondergoed, HANRO. Nylon panty, FALKE.

Zes uur lang met Michaela DePrince in een fotostudio in Amsterdam-West is een feest. Ze neuriet mee met de popmuziek die door de ruimte schalt terwijl ze beweegt op een manier die het midden houdt tussen poseren en dansen.

Na de shoot schiet ze in haar gouden slouchy sloffen, baggy donkerblauwe Nike-broek en leren jack. Nee, dit is niet zomaar een ballerina die schittert in klassiekers zoals Het Zwanenmeer: ze heeft de coolheid van pak ’m beet Rihanna en had even goed een popster kunnen zijn. Maar dan zonder een spoor van arrogantie. Integendeel, Michaela, met haar stralende ogen en vrolijke piekstaart op het hoofd, is nuchter en vooral ook heel áárdig. Als de shoot erop zit loopt het tegen het einde van de middag. We wandelen naar een terrasje om de hoek voor het interview. Al gauw blijkt dat ze praat zoals ze danst: vrij, eerlijk en dynamisch met veel tempo- en volumewisselingen. Soms serieus, welbespraakt en doordacht, dan weer luid lachend terwijl ze strooit met ‘what the fuck’s’ of ‘fuck it’s’. Wel zo verfrissend, want anders zou je vergeten dat deze vrouw met een flink aantal loodzware rugzakken aan levenservaring en even zoveel wijsheid pas 23 jaar is. Haar antwoorden zijn geen antwoorden maar verhalen, boeiend, indrukwekkend, tragisch en krachtig tegelijkertijd.

‘Ik praat niet graag over mijn jonge jaren, het was gewoon niet heel leuk’, zegt Michaela met gevoel voor understatement als ze over haar vroegste jeugd vertelt. Ze bracht haar kindertijd door in een weeshuis in Sierra Leone, nadat haar oudste broer Teddy overleed aan aids. Zijn sterfdatum prijkt in inkt op haar linkerschouder, met erboven een aureool. ‘Hij is mijn beschermengel.’ Eerder was haar vader al vermoord en haar moeder omgekomen van de honger. Ze zegt het in één zin, uiterlijk onbewogen. ‘In het weeshuis werd ik slecht behandeld. Ik heb vlekken op mijn huid waardoor ik er anders uitzie, daarom noemden de aunties (verzorgers) mij devil’s child. Ze vlochten mijn haren zó strak dat het pijn deed en bij het uitdelen van het eten kreeg ik altijd de kleinste portie. Alsof ze mij wilden laten voelen dat ik niet welkom was. Alsof ik geen bestaansrecht had.’

Zilveren ketting met perspex details, CHANEL.

Nippend aan haar ijsthee vertelt ze dat het weeshuis een soort classificatiesysteem hanteerde: nummer 1 was het ‘paradekindje’ met de meeste kans op een adoptie. Haar zus en beste vriendin Mia was nummer 26, omdat ze linkshandig was en dat werd gezien als een handicap. Belachelijk, vindt Michaela. Zelf stond ze nog lager op de ladder, vanwege die vlekjes. ‘Ik vond het oneerlijk. Toen al. Als ik terugkijk op die tijd zie ik een boos kind. Vanbinnen kookte ik. Ik begreep niet waarom al die ellendige dingen mij moesten overkomen. Waarom was mijn vader vermoord? Waarom behandelde mijn oom mij zo afschuwelijk nadat mijn moeder was overleden? Waarom had ik die vlekjes, waardoor ik werd verketterd door het dorp? Ik wenste maar één ding: normaal zijn.’ 

Tulen jurk, PRADA. Katoenen broekje, HANRO. Nylon panty, FALKE.

Dan, zuchtend: ‘En tegelijkertijd kon ik het hen ook niet kwalijk nemen. Al die mensen waren gewoon onwetend. Het ontbrak hen aan education. Zij wísten gewoon niet beter. En dat is precies waarom onderwijs zo belangrijk is.’

Zilveren ketting met perspex details, CHANEL.

OMARMEN

Ze pauzeert even voordat ze vervolgt: ‘Ik dacht altijd dat mijn leven er rooskleuriger uit zou zien als ik eenmaal was geadopteerd, maar ook nadat ik bij mijn nieuwe ouders in Amerika terechtkwam bleef die wens bestaan: was ik maar normaal. Weet je, ik hield zo veel van ballet … maar ik was zwart. En niemand op de balletschool zag eruit zoals ik. Achteraf denk ik dat dat me juist sterk heeft gemaakt. Ik had ook kunnen denken: Zo ben ik nu eenmaal en de rest van mijn leven een slachtofferrol kunnen spelen en uiteindelijk niet succesvol zijn. Maar dat is exact de reden dat ik mijn verhaal wil vertellen; iedereen overkomt op een bepaald punt in het leven wel iets verschrikkelijks, maar je kunt die dingen niet laten definiëren wie je bent. Probeer ze te omarmen en er een beter iemand door te worden. Dat is veel werk, but it works out.’

Geborduurde tulen jurk, wollen armband, DIOR. Rechterarm: gouden armband, DIOR. Gouden en zilveren armbanden, CHARLOTTE WOONING. Linkerarm: gouden schakelarmband, SASKIA DIEZ.

PROOF THEM WRONG

Deze boodschap is ook de strekking van haar biografie én haar kinderboek Ballerina Dreams. Het is geen wanhopig, maar juist hoopvol verhaal. Zijn wie je bent en de dingen accepteren zoals ze zijn, daar gaat het om, benadrukt ze. En daarnaast om altijd in jezelf geloven en iedereen die niet in jou gelooft bewijzen dat hij ongelijk heeft. Proof them wrong, dat is altijd mijn motto geweest en dat is ook wat ik later mijn eigen kinderen wil meegeven.’ Haar ogen staan helder en haar blik straalt daadkracht en vechtlust uit terwijl ze dat zegt. Maar dan komt er een kwetsbare zachtheid over haar. ‘Gelukkig zijn mijn ouders geweldig, zij hebben mij geleerd om te vergeven.’

Geborduurde tulen jurk, wollen armband, DIOR. Rechterarm: gouden armband, DIOR. Gouden en zilveren armbanden, CHARLOTTE WOONING. Linkerarm: gouden schakelarmband, SASKIA DIEZ.

Michaela vertelt dat ze niet altijd gemakkelijk is geweest, ook niet voor haar adoptieouders over wie ze zo liefdevol praat. Ze legt uit dat ze het moeilijk vond om zich te hechten, want in haar hoofd was het zo dat telkens als ze van iemand hield deze persoon iets slechts overkwam. Het gevolg was dat ze voortaan juist aan de mensen om wie ze gaf geen affectie toonde. ‘Ik dacht dat als ik dat wel deed, ze me zouden verlaten of doodgaan. Het leek me dus beter om te proberen niet van mijn familie te houden’. Het kostte haar ouders dan ook veel moeite om Michaela ervan te overtuigen dat het oké was om van hen te houden. Bovendien leed ze aan nachtmerries. ‘Bijna iedere nacht schrok ik wakker en dacht ik dat ik terug was in Sierra Leone.’ Peinzend: ‘Het is een moeilijke tijd geweest, ook voor mijn ouders. Ook in latere relaties bleef ik bang voor afwijzingen en hield ik iedereen op afstand. Dat is allemaal het gevolg van mijn ervaringen in het weeshuis. Weet je, being rejected sucks.’

EMDR-THERAPIE

Gelukkig zijn de nachtmerries sinds kort opgehouden dankzij de EMDR-therapie die ze nu volgt. ‘Ken je dat? Dat is echt ongelofelijk. Ik ga twee keer per week. Het is niet gemakkelijk maar het werkt echt. Ik ben gediagnostiseerd met PTTS en ik was zo bang dat ik de rest van mijn leven zou moeten dealen met mijn slapeloosheid, angstdromen, moeheid en concentratieproblemen. Voorheen werd ik overal paniekerig van: van mensen met kleding met camouflageprint, van politieagenten of soldaten die patrouilleren met wapens op vliegvelden. Het deed me te veel aan vroeger denken. Door de EMDR-therapie is dat veranderd. Mijn doel is om mijzelf zo sterk te maken dat ik op een dag, rond mijn dertigste of vijfendertigste, terug kan gaan naar Sierra Leone. Dan wil ik er een art school openen.’

Wollen jasje, CHANEL. Katoenen ondergoed, HANRO. Nylon panty, FALKE.

Ze heeft duidelijk over dit plan nagedacht en weet precies waarom het een art school moet worden en niet een gewone school. ‘Het klinkt misschien cheesy, maar kunst heeft mij gered; vroeger wist ik niet hoe ik met al die emoties om moest gaan. Het lukte me niet om gevoelens in woorden om te zetten, maar ik kon het er wél allemaal uit dánsen.’ En dat is cruciaal, want, zo legt ze uit, je moet eerst de conflicten in jezelf oplossen voordat je de wereld tegemoet kunt treden en er een betere plek van kunt maken. ‘Ballet was voor mij – en dat is het trouwens nog steeds – een uitlaatklep voor innerlijke conflicten en weggedrukte emoties. Dansen is voor mij zoals ademen; het maakt mij wie ik ben. Als ik dans kan ik een verhaal vertellen, ik kan mensen laten lachen of huilen – heel empowering.’

Gedessineerd crêpe jasje, metalen oorbellen met details van kalfsleer en hars, CHANEL.

BURN-OUT

Toch heeft ze zich lang niet altijd zo zeker gevoeld. ‘Er zijn altijd mensen geweest die niet in mij geloofden: ik was te donker, te klein, te dit, te dat.’ Ze zucht als ze uitlegt hoe vermoeiend het is om iedereen telkens het tegendeel van hun vooroordelen te bewijzen. Zó vermoeiend zelfs dat ze vorig jaar werd overvallen door een burn-out. Het slaaptekort door de nachtmerries en het intensieve trainingsschema, in combinatie met het non-stop pendelen tussen Londen en Amsterdam, deden haar de das om. Ze ging er een maand tussenuit om zich te focussen op het nu. Niet veel later, in augustus 2017, scheurde ook nog haar achillespees.

Volgens de artsen zou ze een jaar uit de running zijn. Nu zegt ze over deze blessure dat het een blessing in disguise is, maar op dat moment voelde het alsof haar leven stopte: niet dansen is niet leven. Alsof haar benen werden geamputeerd en ze een deel van zichzelf verloor. Het was pas later dat ze zich realiseerde dat het ongeluk tegelijkertijd een zegen bleek toen ze inzag dat er hierdoor meer tijd vrijkwam voor haar werk als ambassadrice van War Child, maar ook voor andere dingen die ze leuk vindt om te doen, zoals reizen en fotoshoots. Bovendien bood het wegvallen van het drukke trainingsschema ruimte om haar therapie te intensiveren. Voor al deze zaken had ze, al sinds haar balletopleiding in New York, nooit tijd gehad.

Wollen broek, GUCCI. Wollen trui, ERDEM

Geborduurde marabourok, MULBERRY. Katoenen top, HANRO. Brede gouden armband, CHARLOTTE WOONING. Metalen oorbellen met details van kalfsleer en hars, CHANEL.

En eigenlijk is die mallemolen van trainen, reizen en optreden sindsdien nooit meer opgehouden, ook niet toen Michaela op haar negentiende naar Amsterdam verhuisde om zich aan te sluiten bij Het Nationale Ballet. Maar het belangrijkste dat is voortgekomen uit de achillespeesblessure is dat ze opnieuw heeft leren dansen: ‘Ik weet weer waarom ik zoveel van dansen houd! Ik heb te lang op de automatische piloot gefunctioneerd en dan zie je niet meer waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Dan blijkt opeens dat je bepaalde bewegingen eigenlijk helemaal niet op de correcte manier uitvoert.’ Ze legt uit dat ze sinds de operatie niet alleen een betere danser is geworden – omdat ze haar spieren beter gebruikt –, maar ook een betere kunstenaar. Ze is delicater, verfijnder en niet meer zo’n powerhouse die net zo hoog springt als de jongens. ‘Ik kan verhalen nu beter uitbeelden omdat ik beter kan omgaan met mijn eigen gevoelens. Dit maakt mij een completere danser.’ En dan, opgeruimd: ‘Zo zie je maar weer, dingen gebeuren met een reden! Mijn lichaam weet dondersgoed dat een klein pijntje mij niet van dansen weerhoudt. Daar is echt iets zwaarders voor nodig.’ Lachend: ‘Nou, dat werd dus die achillesruptuur.

BEYONCÉ

Inmiddels woont Michaela alweer vijf jaar in Amsterdam. Onlangs heeft ze een appartement gekocht, middenin De Pijp, vlak bij de Albert Cuypmarkt. En voorlopig heeft ze geen plannen om weg te gaan, want het leven in Amsterdam bevalt goed. ‘Het is hier rustiger dan in New York’, zegt ze. ‘Daar was te veel geluid: lawaai, sirenes, drukte. Dan komt je brein niet tot rust. Dat was voor mij wel een reden om weg te gaan. In Amsterdam vind ik precies de juiste hoeveelheid New York: het is hier levendig en er zijn kansen, maar het is ook rustiger. En de mensen hier zijn recht door zee, daar houd ik van: beter dan fake.’ Ze vertelt over haar vriendenkring die niet heel groot is maar wel heel hecht en met wie ze proeft van wat het leven nog meer te bieden heeft naast dansen. Dat is ook wat haar ouders haar hebben ingepeperd: investeer in een leven naast dansen, zoals school, vrienden en relaties. Een wijze les die bij Michaela niet aan dovemansoren is gericht: ‘Na mijn danscarrière wil ik in Leiden of Den Haag Internationaal Recht studeren, want ik wil mensenrechtenadvocaat worden.’

Geruite plooirok rok, CALVIN KLEIN. Nylon panty, FALKE.

Ze begint te lachen op de vraag hoe het komt dat ze te zien is in Beyoncés Lemonade-video. ‘Mijn moeder stuurde een mail door van haar manager. En ik dacht, yeah right, deze e-mail is nep. Maar mijn beste vriend, die een mega-Beyoncé-fan is, wist meteen dat de afzender inderdaad Beyoncés manager was. Toen ging het allemaal heel snel: op maandag kreeg ik de mail en op donderdag zat ik al in het vliegtuig. De opnames waren een geweldige ervaring en ik was totaal star struck. Na afloop kwam ze naar me toe om me te bedanken en het enige wat ik kon uitbrengen was: The honor is mine. Ik bedoel, what the fuck, wie zegt dat nog? Waarom kon ik niet gewoon: Thank you, nice to be here zeggen?’

Geborduurde tulen jurk, katoenen top, wollen armband, DIOR. Rechterarm: gouden armband, DIOR. Gouden en zilveren armbanden, CHARLOTTE WOONING. Linkerarm: gouden schakelarmband, SASKIA DIEZ.

APPEN MET MADONNA

Maar Beyoncé is niet de enige superster die in haar contactboekje prijkt. Nog niet zo lang geleden kreeg Michaela een telefoontje van filmmaatschappij MGM met de mededeling dat Madonna interesse heeft om haar levensverhaal te verfilmen. ‘Oh, let me check my schedule’, had Michaela koeltjes gereageerd, maar ondertussen ontplofte ze van opwinding. In oktober 2017 ontmoette ze de Queen of Pop voor het eerst om over het project te praten. ‘Ik weet nog dat ik nog snel even ging douchen en frisse kleren aandeed voordat ik de lift instapte naar haar suite’, vertelt ze. ‘Dat had ik net zo goed niet hoeven doen want ik was zo nerveus dat ik, voordat ik haar etage bereikte, al baadde in het zweet. En toen deed ze de deur open … daar stond ze, met haar tweeling die om haar heen dartelde. Ze is zo echt … en heel aardig. Helemaal niet hooghartig of zo. Af en toe appen we met elkaar en dan stuurt ze foto’s van haar kinderen.’

‘Als je mijn verhaal een sprookje noemt haal je de echtheid eraf. En bovendien, ik heb mijn happy end nog niet gehad’

En dan lachend: ‘Later, als ik groot ben, wil ik net zo zijn als zij.’ Maar het mooiste van alles vindt Michaela dat Madonna de film precies zo ziet zoals zijzelf, namelijk niet als een sprookje. ‘Ik heb een aantal andere films van Madonna gezien en wat opvalt is dat zij telkens de waarheid toont op een manier die mensen begrijpen. Zelfs als het over onderwerpen gaat die eigenlijk te heftig zijn om te bevatten. 

Geborduurde marabourok, MULBERRY. Katoenen top, HANRO. Brede gouden armband, CHARLOTTE WOONING. Op maat gemaakte oorbellen, CHANEL.

Kijk, ik heb mijn ouders verloren in de burgeroorlog en ik ben uiteindelijk geadopteerd omdat mijn broer Michael overleed aan aids en er niemand meer was om voor mij te zorgen. Maar terwijl hij ziek was, was hij nog steeds in staat om aan anderen te denken. Zo had hij voordat hij overleed een brief achtergelaten voor mijn toekomstige adoptieouders. Dat aspect willen we laten zien, de echtheid van de situatie. En daarnaast we willen ook het gebrek aan onderwijs in West-Afrika aankaarten en hoe donker zijn nog steeds een issue is in ballet. Aan de andere kant willen we het belang van adoptie benadrukken, omdat het kinderen met een uitzichtloze situatie echt een tweede leven kan geven. Kortom, we willen mensen de waarheid laten zien en ik geloof dat zij de beste persoon is om die te tonen.’

Michaela is even stil – eigenlijk voor het eerst tijdens het gesprek – en zegt dan: ‘Nee, mijn leven is geen sprookje over een weeskind dat uitgroeit tot een succesvol ballerina. Als je mijn verhaal een sprookje noemt haal je de echtheid eraf. En bovendien, ik heb mijn happy end nog niet gehad. Ja, ik dans, maar ik vecht nog steeds: voor een betere wereld én voor mijzelf en hoe ik wil zijn. It’s not a Cinderella story, I didn’t get a carriage.’

Wollen jasje, CHANEL. Katoenen broekje, HANRO. Nylon panty, FALKE.

Leren schoenen, CHANEL.

(Op het moment van verschijnen van dit interview is Michaela DePrince net weer begonnen met optreden met Het Nationale Ballet na ruim een jaar afwezigheid vanwege haar achillespeesblessure.)

Credits:

Fotografie: Paul Bellaart
Styling: Francesca Turner
Creative Direction: Nicolette Goldsmann
Haar en Make-up: Irena Ruben (House of Orange)
Productie: Tanne Gielen, Iva Rosa Kliphuis
Assistent fotografie: Thijs Bosma

Lees ook

Aanbevolen voor jou