People

Gianni Versace heeft een 'ode aan verlegenheid' geschreven.

In 1980 vroeg L’OFFICIEL aan de Italiaanse ontwerper Gianni Versace een tekst te schrijven over een speciale karaktertrek die een glimp van zijn persoonlijkheid in relatie tot zijn flamboyante mode zou kunnen onthullen.
Reading time 4 minutes

De man, die destijds toch al enige jaren had kunnen wennen aan internationale faam, koos een verrassend thema: verlegenheid.

Soms denk ik dat sommige journalisten die beweren dat ik ‘een groot ego’ bezit, waarschijnlijk gelijk hebben, ook al is dat ego vrijwel verborgen. Maar dan houd ik mezelf voor dat ieder mens zo’n ego heeft, groot of klein. En als zulks niet aan de oppervlakte verschijnt, komt dat misschien omdat ik het diep in mezelf begraven heb, tot op de bodem van mijn ziel. Maar ik moet concluderen dat mijn verlegenheid ook een van mijn creaties is en aan de basis staat van mijn ontwerpen. Want ik ben ervan overtuigd dat ik aan diezelfde verlegenheid veel te danken heb.

Ik moet denken aan wat de grote schrijver Malcolm Lowry hierover zei: ‘Het beste waarnaar ieder mens zou moeten streven is in staat te zijn zichzelf te vertrouwen en in zichzelf te geloven, zonder zichzelf te verraden of ooit tegen zichzelf te liegen, behalve door daden of gedachten die een goede levensles voor zichzelf of een ander zouden kunnen zijn.’

Mijn geheime schuilplaats bevindt zich aan het Comomeer, omringd door groen en azuurblauw, met uitzicht op glinsterende bergtoppen, die door de zon transparant lijken’

Een paar jaar geleden las ik enkele werken van Lowry, maar ik heb ze nog niet herlezen, hoewel ik schrijvers die me hebben geraakt graag opnieuw lees, net zoals ik graag alles waarvan ik houd nog een keer bekijk of beluister. Ik heb ze niet opnieuw gelezen om de inhoud ervan niet nogmaals te hoeven ondergaan. Ik wil in plaats daarvan op een andere manier voeding geven aan Lowry’s fascinerende maar negatieve decadentie, die een bijna obsessieve, creatieve waanzin in me heeft aangewakkerd. Liever koester ik de herinnering aan bepaalde songs en vind een toevlucht in contemplatieve afzondering, in de natuur. Mijn geheime schuilplaats bevindt zich aan het Comomeer, omringd door groen en azuurblauw, met uitzicht op glinsterende bergtoppen, die door de zon bijna transparant lijken. En ja hoor, het gaat prima met mij: ondergedompeld in deze plechtige onbeweeglijkheid voel ik me goed. Maar dat is te danken aan de hemel boven mij en niet aan de alcoholistische bravoure die Lowry tentoonspreidt op de foto van het omslag van de Italiaanse editie van Under the Vulcano, roerloos beweeglijk op een rots, geconfronteerd met zijn onmetelijke verlegenheid.

En hier ook stopt alle oneerbiedige vergelijking met deze auteur. Want zoals hij dronk om zijn schroom te bedwingen, erken en koester ik, die spiritualia in wat voor vorm dan ook niet tolereert, mijn bedeesdheid. Ik doe juist mijn best om mijn verlegenheid te behouden en te transformeren tot wat ik een van mijn ‘creaties’ noem. Timide zijn kan in iemands voordeel worden gebruikt. Hoe? Door een bepaalde onbescheidenheid die, al dan niet bewust, in ons allen sluimert te verhullen.

In het werk is de eigenschap verlegenheid nog steeds een onvergelijkbare metgezel voor iemand zoals ik, die graag reizen maak. Want is de wereld voor onbescheiden (of nonchalante) lieden geen onuitputtelijk gebied voor glorie en veroveringen? Voor de schroomvalligen onder ons is het eveneens een onuitputtelijke bron van inspiratie, op voorwaarde dat je deze behoedzaam en met bescheidenheid benadert en bereid bent om iedere suggestie en elk idee dat je door de wereld wordt ingefluisterd te omarmen. Zo kan een reis naar Griekenland, de bakermat van onze beschaving, mij inspireren tot het creëren van een ontwerp of het bepalen van de kleuren van een kledingstuk. Het is mijn verlegenheid die me toevallig in New York brengt, waar ik een nieuw parfum uitvind, met bergamot, dezelfde geur die ik als kind inademde in de Apennijnen in Calabrië. 

Is het niet mijn introversie die mij inspireert om vrouwen, en inmiddels ook mannen, niet simpelweg te ‘kleden’, maar vooral voor hen het beste te selecteren uit wat de wereld waarin we leven ons voorzet?

Maar waarom zou een schaamteloos, onverschillig persoon gekatapulteerd worden naar de vertrouwde plekken van zijn kindertijd, zoals het geliefde Magna Graecia, het archaïsche Griekenland? Misschien om zijn professionele ondernemingen te dwarsbomen? Zo niet ik. Ik heb de herinneringen aan Calabrië juist in mijn verlegen hart gesloten en ze gekoesterd, diep van binnen.

Is het niet mijn introversie die mij inspireert om vrouwen, en inmiddels ook mannen, niet simpelweg te ‘kleden’, maar vooral voor hen het beste te selecteren uit wat de wereld waarin we leven ons voorzet? En om die suggesties uit het dagelijks leven te transformeren tot bijzondere dessins, vormen en kleuren?

Ten slotte: is het niet dezelfde bescheidenheid die mij met een fluisterende stem laat zeggen dat we niet moeten proberen het verleden, hoe aantrekkelijk ook, te laten herleven en dat retromode niet meer is dan een vage leus? Laten we alsjeblieft niet de jaren dertig, veertig of vijftig overdoen, maar onze eigen tijd, precies zoals deze is, beleven en doorleven. Hoe wreed of schitterend die ook moge zijn.  

Tags

versace
gianni-versace

Lees ook

Aanbevolen voor jou