People

Bishop Briggs: Van sombere goth tot hitkanon

Van karaoke in Tokio schopte ze het tot het podium van Coachella, de soundtrack van ‘Fifty Shades Freed’ en de bank bij Jimmy Fallon. Dit jaar lanceerde de 25 jarige Bishop Briggs haar eerste album: ‘Church of Scars’. Tikje sombere titel? Jawel. Maar deze singersongwriter kijkt haar innerlijke demonen onbevreesd recht in het gezicht.
Reading time 8 minutes

‘Oh God, het spijt me oprecht, de verbinding werd weer eens verbroken. De wifi werkt momenteel belabberd. Hier in New York is het regen en sneeuw wat de klok slaat. Je merkt pas hoe verslaafd je bent aan sociale media als je je volgers op Instagram probeert te bereiken en dan daadwerkelijk geen bereik hebt.’
Dames en heren: maak kennis met Bishop Briggs, een typische millennial met een doordringende stem en de vorsende blik van een eigentijdse goth. Te herkennen aan een sneeuwwitte huid en ravenzwart haar, vaak opgestoken tot eigenwijze Mickey Mouse-knotjes, wat tatoeages, een choker om de hals, glimmende, comfortabele kleding en onafscheidelijke sneakers.
Op het eerste gezicht lijkt Briggs (echte naam: Sarah McLaughlin) een normale twenty-something die het gros van haar tijd besteedt aan plaatjes posten op Tumblr, maar we hebben hier te maken met een bijzonder geval. Briggs (1992, Londen) bracht haar jeugd door in Japan en Hong Kong en besloot zich over te ‘beamen’ naar Los Angeles om een muzikale opleiding te gaan volgen. Ze trad op in elke bar en elk zaaltje dat haar maar wilde boeken, werd ontdekt door een talentscout en scoorde met haar eerste single Wild Horses prompt een hitje. De daaropvolgende single River katapulteerde haar twee jaar geleden daadwerkelijk naar de top van de charts. Ze schreef nog een handvol songs, verzorgde het voorprogramma bij een tournee van onder meer Coldplay, was te gast bij Jimmy Fallons The Tonight Show en schitterde vorig jaar op Coachella. Ook belandde haar coverversie van de INXSsong Never Tear Us Apart op de soundtrack van de film Fifty Shades Freed.
En nu droomt Briggs ervan Europa te veroveren met haar muziek. ‘Schrijf vooral op dat ik niet kan wachten om naar jullie toe te komen om de zalen plat te spelen’, zegt ze met klem.

Littekens op de ziel

Hoewel haar carrière met name dankzij televisieoptredens in Amerika een vlucht nam en in 2015 de debuutsingle Wild Horses werd gekozen als soundtrack voor Honda’s Acura TLX-commercial, zou Bishop Briggs het ook zonder die steuntjes in de rug ver hebben geschopt. Want zo’n welluidende stem als de hare kan niet anders dan wereldwijd worden gehoord. Een schaterlach klatert aan  de andere kant van de lijn. ‘Als ik geen professioneel muzikant was geworden, zou ik evengoed hebben gespeeld, hoor. In schimmige bars, op straat en in de metro, overal! Muziek is mijn leven. Daarvoor ben ik bestemd. En voor niets anders.’


De opmerkelijke artiestennaam laat zich verklaren door haar Schotse roots. Briggs’ familie komt oorspronkelijk uit Bishopbriggs, een dorp in de buurt van Glasgow. ‘Ik heb deze naam gekozen om me eraan te blijven herinneren waar ik vandaan kom’, vertelt ze. ‘Elke keer dat ik mezelf aan iemand voorstel, is dat een bescheiden dankjewel aan degenen die mij hebben gesteund in de dingen die ik doe.’


Zelf werd Bishop geboren in Londen. Ze ontdekte haar roeping als performer al vroeg. ‘Op mijn vierde verhuisde ik met mijn ouders naar Tokio. Op een goede dag hadden we met de klas een uitje naar een karaokebar en daar kreeg ik de kans om voor anderen te zingen. Het was een ongekend gevoel van vrijheid. Ik vond het magisch.’ De rest is geschiedenis. Inmiddels is de muzikante klaar voor de volgende stap: haar debuutalbum Church of Scars. De titel spreekt boekdelen: Bishop heeft haar portie van leed al ruimschoots gekregen, lijkt het. Dat blijkt te kloppen: dit is zeker geen happy album, maar de registratie van iemand die, na het likken van de wonden door een traumatische gebeurtenis, de behoefte voelt zich te uiten. Church of Scars is naar eigen zeggen het resultaat van een verwerkingsproces, een momentopname van een zware periode van haar leven. In haar teksten en muziek sijpelt veel duisternis door; songs schrijven is haar persoonlijke strategie om de pijn te kanaliseren en haar hoofd en hart te kalmeren.

 

Zwaarmoedigheid is diepgeworteld in Bishop, die zich altijd aangetrokken heeft gevoeld tot sombere poëzie. ‘Zulke teksten spreken mij aan: ze zijn eerlijk, authentieker dan opgewekte niets-aan-de-handschrijfsels’, verklaart ze. ‘Ze tonen een glimp van die schaarse momenten waar-op mensen hun maskers laten vallen en je een blik in hun ziel gunnen.’ En dus zijn haar eigen teksten dat ook. Door te schrijven transformeert Bishop, in een poging zich te bevrijden van haar innerlijke demonen, negatieve energie tot iets productiefs. Wie haar hoort zingen, kan zich niet onttrekken aan de indruk dat er een fel vuur in haar woedt. Ze klinkt fanatiek, als een verbeten strijder die op het slagveld weigert zich over te geven. ‘I’d rather die than give up the fight’, klinkt het vastberaden in White Flag, een persoonlijke strijdkreet. Haar stem, diep en krachtig (sommige critici vergelijken deze met die van Florence Welch, niet de eerste de beste) herinnert aan een manier van zingen uit andere tijden. Ze onderscheidt zich daardoor van het merendeel van de popartiesten van nu.

‘Bepaalde vrouwelijke vocalisten hebben mij enorm geïnspireerd’, vertelt ze. ‘Met name grote klassiekers, zoals Etta James en Aretha Franklin. Mijn favoriete karaokesong? Dat is ongetwijfeld Piece Of My Heart van Janis Joplin. Maar ik mag ook graag meebrullen met Pink.’

‘Songschrijven ervaar ik als een marteling, maar zodra ik op het podium stap valt alle zwaarte van me af. Mijn duistere gedachten zet ik dan in op een positieve manier’

Podiumbeest

De muziek van Bishop is niet makkelijk te categoriseren. Haar songs bevatten intieme teksten en knipogen naar indie, elektro, rock, soul en zelfs gospel. Hier en daar dringt de vergelijking zich op met Awolnation, Lorde en Hozier, maar Bishop Briggs klinkt eerst en vooral als Bishop Briggs: eclectisch en vol stemmingswisselingen. Met ruimte voor zowel akoestische zielenroerselen vol delicate melancholie als elektronische loops met beats die je recht in de onderbuik treffen. Gevraagd naar haar favoriete bands van het moment, antwoordt Briggs: ‘Ik houd van alternatieve muziek. Op dit moment luister ik veel naar Alabama Shakes, Lorde en de Imagine Dragons.’ Maar liever nog dan luisteren laat ze haar eigen stem klinken. Bishop: ‘Liveoptredens zijn voor mij ongelooflijk bevrijdend. Songschrijven ervaar ik meestal als een marteling, maar zodra ik op het podium stap valt  alle zwaarte van me af.

Mijn duistere gedachten zet ik dan in op een positieve manier. Ik probeer de toeschouwers te inspireren met mijn persoonlijke teksten. Hopelijk voelen degenen die dat nodig hebben zich daardoor een beetje minder alleen.’ Tijdens optredens werkt de zangeres zich in het zweet en richt zich onophoudelijk tot het publiek. Haar bijna tastbare energie werkt aanstekelijk; de enthousiaste reacties zijn waarvoor ze het doet.

De stoere Bishop is geen modepoppetje dat zich in nauwsluitende jurkjes en hoge hakken wringt. Ze lacht. ‘Waarom ik me zo nonchalant kleed? Dat komt voort uit de behoefte om me vrij te kunnen bewegen en lekker te kunnen zweten op het podium. Mijn stijliconen zijn niet voor niets Sporty Spice van de Spice Girls en Kanye West. En uiteraard de onvolprezen mangaheldin Sailor Moon!’ Na een intensieve tournee door Amerika en Canada kijkt Bishop Briggs enthousiast uit naar september, wanneer ze eindelijk het Europese publiek haar performerskunsten kan laten zien. Die tour voert haar naar podia in onder meer Amsterdam, Stockholm, Berlijn, Londen, Parijs en … Glasgow. Ongetwijfeld plant ze na die laatste show tijd in voor een bezoek aan het dorpje van haar voorouders.

 

Credits:
Fotografie Kin Coedel, Styling Francis & Pereira

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou