Kunst

Onderzocht: LGBT-fotografie door de jaren heen

De laatste jaren zien we een verschuiving in de houding tegenover en de emancipatie van de LHBTI-gemeenschap. Maar dat er nog veel werk aan de winkel is, is evident.  Ook in fotografie. Een onderzoek in vogelvlucht.
‘Er ontstaat altijd beroering wanneer we onszelf (laten) fotograferen als transseksueel of transgender'

‘Op een bepaalde manier ontstaat er altijd beroering wanneer we onszelf (laten) fotograferen als transseksueel of transgender. Nog meer dan wanneer we een selfie delen op sociale media’, vertelt kunstenaar Zackary Drucker (1983, Syracuse, New York) vorig jaar tijdens de presentatie van het fotoboek Relationship, uitgegeven bij Prestel Publishing. ‘Door te tonen hoe we zijn, zijn we op zoek naar een visuele validatie.'

Elk van de beelden van het fotoboek dat hij maakte met zijn partner, filmmaker Rhys Ernst, net als hij ook transseksueel, ademt intimiteit en een vanzelfsprekend soort authenticiteit.  Voordat zij adviseurs en producers van de door Jill Soloways geregisseerde tv-serie Transparent werden, besloten ze hun liefdesrelatie (deze duurde van 2008 tot 2014) te registreren: hun situatie toen ze rond de vijfentwintig jaar waren en de jaren erna.

De overgang van man naar vrouw (voor Drucker) en van vrouw naar man (voor Ernst) liep voor beiden min of meer parallel, zoals ook hun gezamenlijke coming of age: het zetten van de stap van enkele jaren na hun adolescentie tot een volwassen versie van zichzelf. De soms directe, dan weer dromerige foto’s tonen een verliefd stel, dat zijn veranderende lichaam en identiteit onderzoekt. 'Als je behoort tot een minderheid en je blootgeeft op portretten en zelfportretten, is het duidelijk dat je hoopt op de uiteindelijke vertoning ervan.’ 

De vertoning is een feit: het Whitney Museum in New York selecteerde namelijk een aantal van de snapshots om hun verhaal aan een breder publiek te kunnen tonen en bespreekbaar te maken.

 

Goldin versus Arbus

De eerste geslachtsverandering in de geschiedenis vond plaats in de jaren dertig van de twintigste eeuw.  Diane Arbus (New York, 1923-1971) was een van de eerste grote namen binnen de fotografie met de bedoeling om het tot dan toe onbekende fenomeen een visuele stem te geven.

Haar beeldvorm en motieven overtuigden echter niet iedereen: sommigen waren  en zijn nog steeds van mening dat de fotografe transgenders in een negatief daglicht zette.

Ondanks Arbus’ status als pionier, vond ze evenmin een verdediger in collega-fotograaf  Nan Goldin (Washington, 1953), door vele kunstkenners gezien als Arbus’ opvolger. De twee delen een rauwe en sterk thematische aanpak in het portretteren van outsiders, maar de vrouw die haar eigen vrouwelijke identiteit heeft geïntegreerd in haar fotografie, omdat deze haar eigen dagelijkse leven verbeeldt distantieert zich van deze vergelijking.

Het feit dat Arbus, die zich in een externe en bevoorrechte positie bevond, veel homoseksuelen, travestieten en transseksuelen portretteerde als object en met name altijd als man, vond Goldin respectloos.

Het feit dat Arbus, die zich in een externe en bevoorrechte positie bevond, veel homoseksuelen, travestieten en transseksuelen portretteerde als object en met name altijd als man, vond Goldin respectloos.

Goldin gelooft naast mannelijk en vrouwelijk in meerdere genres en uiteindelijk in een totale afbraak van seksuele definities, opdat men uiteindelijk geen specifiek onderscheid meer maakt tussen dragqueens en transgenders. De beelden en thema’s in Goldins fotografie zijn uitdagender maar ook gevoeliger van aard: ze gaan over schoonheid of, in ieder geval, over dat wat in haar ogen echt schoonheid is.

Tekst: Hector Llanos Martínez

Fotografie:

Header: Christer Strömholm Nana, Place Blanche (1961)

Foto 1: Zackary Drucker & Rhys Ernst uit het fotoboek Relationship. (uitgeverij Prestel 2016)

Foto 2: Diana Arbus (1959)

Lees ook

Aanbevolen voor jou