L'Officiel Art

Het andere gezicht van Amy

Sommige talenten zijn zo uniek dat we best kunnen stellen dat er nooit meer iemand zoals zij geboren worden. Een David Bowie, Jimi Hendrix, George Michael, John Lennon, Janis Joplin, Prince, Michael Jackson en onlangs Aretha Franklin, bijvoorbeeld. Amy Winehouse hoort zeker in dat rijtje. Het boek Amy Winehouse. Blake Wood van fotograaf Blake Wood is een intiem eerbetoon en toont de zangeres zoals ze zichzelf wilde zien.
Reading time 3 minutes
Plantation Beach, Saint Lucia, 2009.

De Amerikaanse fotograaf Blake Wood verhuisde in 2007 naar Londen waar een vriend hem voorstelde aan Amy Winehouse. Voor haar iconische album Back to Black uit 2006 had zij vijf Grammy Awards gewonnen; de zangeres was inmiddels wereldberoemd. Toch worstelde ze met de druk van de constante media-aandacht en haar eigenzinnige partner Blake Fielder-Civil. Op persoonlijk en creatief vlak ontstond een band tussen Wood en Winehouse, die in de twee jaar die volgden onverbrekelijk zou worden. Het naslagwerk Amy Winehouse. Blake Wood is een registratie van hun tijd samen, verspreid over privémomenten in Londen, Parijs en Saint Lucia. Deze niet eerder vertoonde foto’s tonen een zeldzame, onderbelichte en soms zelfs vrolijke kant van de zangeres. Het is vooral een eerbetoon aan Winehouse in beelden zoals zij zichzelf graag zag.

OP HAAR GEMAK

Foto’s van Winehouse op het podium in Parijs of zittend achter een drumstel in haar thuisstudiootje in Camden Town, Londen. Ook zijn er liefdevol gecomponeerde portretten van Amy, totaal op haar gemak op Saint Lucia en zorgeloos spelend met de cameralens. Dankzij dit intieme en visuele dagboek leren we de souldiva pas echt goed kennen. Het zijn dan ook beelden die voor de buitenwereld tot voor kort niet te zien waren. En dat is mooi maar tegelijk schrijnend. Want de continue media-aandacht, de bijkomende druk van de paparazzi en de roem waren voor een groot deel de oorzaak van haar verval en uiteindelijke overlijden.

Bowlingbaan, Soho, Londen, 2008.

Amy paardrijdend richting Plantation Beach. Epouge Bay, Saint Lucia, 2009.

Wie Amy, de tranentrekkende en geweldige documentaire van Asif Kapadia heeft gezien, hoorde het al uit haar mond. Op de vraag hoe groot ze zelf dacht te worden, antwoordde ze: ‘I don’t … I don’t think I’m going to be at all famous. I don’t think I could handle it. I’d probably go mad, do you know what I mean? I would go mad.’ Helaas een teken aan de wand van het naderende onheil. Winehouse liet wel vaker merken op geen enkele wijze het sterrendom te ambiëren. Het enige wat ze wilde doen is zingen. Meer niet. Of zoals ze het zelf omschreef: ‘The more people see of me, the more they’ll realize that all I’m good for is making music …'

Het verhaal achter de diep emotionele samenwerking die leidde tot dit boek wordt verteld door de lens van Amy’s vertrouweling Wood. Het is een zeldzaam en luchtig kijkje in het leven van dit veel te vroeg vervlogen talent, op haar gemak en totaal in haar element voor de camera van een van haar vrienden. Precies zoals we ons Amy willen blijven herinneren: gewoon een zeer briljante, jonge Londense vrouw die muziek maakte en genoot van het leven.

Een geblondeerde Amy werkt haar lippenstift bij in de spiegel van een kitscherige pub. George Tavern, East London, 2008.

‘Amy Winehouse. Blake Wood’, met tekst van Nancy Jo Sales. Uitgeverij Taschen, €30.

WWW.TASCHEN.COM

Lees ook

Aanbevolen voor jou