L'Officiel Art

Door Micky’s ogen

Het laatste cadeau dat ze van haar doodzieke moeder kreeg, was een camera. Een levensveranderende zet bleek achteraf. Want sindsdien fotografeert Micky Hoogendijk de sterren van de hemel. Alsof ze nooit anders heeft gedaan.
Reading time 4 minutes

Je eerste boek is onlangs uitgekomen en je hebt een solotentoonstelling in Museum Jan van der Togt. Volgens mij gaat het best lekker met je.
Jazeker! Toen ik mijn werk in Museum Jan van der Togt zag hangen, dacht ik: jezus dit is wel serieus. Dat was best even slikken. Ik ben pas vier jaar professioneel bezig als kunstenaar. En toen kwam ook nog het aanbod van mijn uitgever Terra Lannoo om een boek te produceren. Ik heb nu het gevoel dat ik echt iets heb neergezet, waarmee ik door kan.

Hoe gaat dat precies in zijn werk zo’n solotentoonstelling maken? 
Dat is eigenlijk heel leuk gegaan. Ik werd vorig jaar op de Kunstrai aangesproken door de nieuwe directeur van Jan van der Togt, Heleen van Ketwich Verschuur. Heel bijzonder want een van de laatste wensen van mijn moeder was een overzichtstentoonstelling van het werk van haar tweede man - kunstschilder Roelof Frankot - organiseren. En dat hebben we in hetzelfde museum gedaan. Nu precies tien jaar geleden. Dus ik ken het museum goed. Twee weken na de beurs had ik een afspraak en vertelde Heleen me dat ze haar eerste solo-expositie aan mijn werk wilde wijden. Ik gooide de koffie bijna over tafel, maar heb direct ‘ja’ gezegd.

Spannend. Helemaal in Nederland, lijkt me. Mensen kennen je hier immers vooral als actrice. 
Ja dat klopt. Ik heb verschillende levens geleid. Maar voor mij is het eigenlijk allemaal nog hetzelfde. Ik zeg ook altijd dat wat ik als actrice deed, doe ik nu als fotograaf. Ik ben nog steeds bezig met emoties en verhalen vertellen. Het solitaire vind ik eigenlijk wel lekker. Al is het af en toe best eenzaam.

Je kreeg van je moeder een camera. En een maand later overleed ze. 
Ik verhuisde met Adam (Curry, red.) naar Amerika en ik moest daar mijn leven opnieuw starten. De camera werd daar een beetje mijn baby. Die nam ik iedere dag mee naar buiten en daardoor leek het ook alsof mijn moeder nog bij me was. San Francisco is een mooie stad, dus ik fotografeerde best veel. Toen we verhuisden naar LA heb ik daar veel portretten gemaakt van vroegere vrienden. Daarna kwamen we in Austin terecht en kwam de kunst er eigenlijk pas echt uit. Heel organisch. Toen de Washington Post een artikel publiceerde over een beurs waar ik aan deel nam en mijn foto erbij plaatste, nam ik mezelf pas echt serieus. 

Je fotografeert veel mensen. Ook naakt.  
Ja die pluk ik soms gewoon van straat af. Ik werk heel intuïtief. Vaak in mijn (dag)dromen ontstaat een beeld, dat ik dan vast wil leggen. Voor de serie ‘Dutch’ bijvoorbeeld zag ik een Texaans meisje met een lelieblanke huid. En een prachtig gezicht. Ik voelde direct een connectie. Achteraf bleek dat ze gewoon Nederlandse roots had. Als mensen naakt voor de camera staan zijn ze op hun kwetsbaarst. Eerlijk. Dat vind ik heel mooi. Binnen drie minuten zijn de meesten vrij. Het is even ongemakkelijk als ze hun kleding uit doen, maar vervolgens vergeten ze het. Alhoewel, Amerikanen wel echt heel preuts zijn.

Je woont en werkt in Amerika. Hoe is dat?
Heel leuk! Maar ook raar, want ik heb daar een vrij solitair bestaan. En dat doet me goed, voor wat ik nu doe. Ik kan er goed focussen. Ben dan ook veel aan het werk. Los Angeles is een fijne stad. Het is er altijd lekker weer. Ik mis alleen wel het debatteren. Met vrienden eten en dan flink in discussie gaan. Dat kan niet met Amerikanen.

Wat staat er nog op het programma komende tijd?
Een hoop. Ik komen nog exposities in Austin, Mexica, Panama, Costa Rica, Peru en Columbia. Ik vrees dat ik mijn huis niet meer ga zien komende maanden.  


Through the Eyes of Others is tot en met 9 juli te zien in Museum Jan van der Togt in Amstelveen. 

www.mickyhoogendijk.com
www.jvdtogt.nl

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou