L'Officiel Art

De eigenzinnige kunstenares: Tschabalala Self

Het deconstrueren en herzien van het zwarte vrouwelijke lichaam en de stereotypen en seksuele fantasieën ondermijnen die eraan verbonden zijn. Dit is in een notedop de kunst van Tschabalala Self.
Reading time 3 minutes
Tschabalala Self, KLK (2017). Glanzende acrylverf op gedetailleerd canvas, 20,3 cm x 17,7 cm.

Het zijn de subtiele combinaties van verf, stoffen en gerecyclede materialen die haar signatuur vormen en ervoor hebben gezorgd dat het alledaagse lichaam een gepolitiseerd object wordt. Tschabalala aanschouwde in 1990 in Harlem, New York, het levenslicht. In een van haar meest recente series toont de kunstenares de mensen die ze ontmoette in de bodega’s in Harlem. Deze buurtwinkels zijn heuse landmarks geworden voor de multiculturele gemeenschap in New York. Speciaal voor L’OFFICIEL geeft de kunstenares tekst en uitleg. ‘Mijn bodegaproject gaat mij aan het hart omdat het de eerste keer is dat ik de mogelijkheden en beperkingen onderzoek van een bestaande omgeving. Als kunstschilder houd ik me bezig met de fantasie en het opnieuw verzinnen van mijn herinneringen en gevoelens. Maar deze keer heb ik voor een meer didactische aanpak gekozen. Mijn protagonisten zweven niet langer binnen het liminale vagevuur tussen subjectiviteit en onderwerping. In mijn bodega, in hun winkel, zijn ze op hun plek.

1556627999323249 zinio ocnlh17 2141556627999295242 zinio ocnlh17 216
Links: Tschabalala Self, Back at It (2017). Glanzende acrylverf, aquarel, kleurpotlood, oliepastel, potlood, handgekleurde fotokopie, canvas geschilderd op doek, 238,7 cm x 213,3 cm. Rechts: Tschabalala Self, Counter (2017). Glanzende acrylverf, aquarel, kleurpotlood, oliepastel, potlood, handgekleurde fotokopie, canvas met de hand ingekleurd op doek, 243,8 cm x 213,3 cm.

De bodega, oftewel buurtwinkel maakt deel uit van mijn verleden: het is een vertrouwde locatie uit mijn jeugd. In Harlem bevonden deze winkels zich op bijna elke hoek van de blokken in mijn wijk. De winkels zijn er nog steeds, maar veel van de eigenaren en klanten zijn verdwenen. De gemeenschap is verschoven, verhuisd, gewijzigd en een deel ervan zelfs gewist. De bodega houdt mijn herinneringen levend omdat deze, in tegenstelling tot zoveel andere bedrijven en individuen, nog steeds een instituut in de wijk is.

Je kunt dit type winkels nog vinden in Harlem, Washington Heights, Inwood, Lower East Side, Bronx, Brooklyn en Queens. Ze zijn bakens van licht in een oceaan van gentrificatie. Overblijfselen uit het verleden. De bodega is en was gecreëerd voor en door Afro- en Latijns-Amerikanen en kwam tegemoet aan een behoefte van hun gemeenschappen. Bodega’s zijn kleurrijke ontmoetingsplekken, emblematisch voor de stedelijke multiculturele gemeenschap. Bodega is Spaans voor winkel, en is synoniem geworden voor de kleine, door een familie gerunde buurtwinkel die je overal in de stad terugziet en dan veelal gemengde wijken, meestal gelegen op de belangrijkste kruispunten.

 

Afbeelding rechts: Tschabalala Self, Chopped Cheese (2017). Glanzende acrylverf, aquarel, kleurpotlood, oliepastel, potlood, handgekleurde fotokopie, canvas met de hand ingekleurd op doek, 243,8 cm x 213,3 cm.

"Bodega's zijn kleurrijke ontmoetingsplekken, emblematisch voor de stedelijke multiculturele gemeenschap"

Tschabalala Self, Ice Cream (2017). Glanzende acrylverf, aquarel, kleurpotlood, oliepastel, potlood, handgekleurde fotokopie, canvas geschilderd op doek, 50,8 cm x 44,9 cm.

Als winkels die worden beheerd en geëxploiteerd door de lokale gemeenschap, zijn bodega’s een deel van de identiteit geworden van de buurt waarin zij gevestigd zijn. Het zijn microkosmossen die in New York City woonachtige en werkende mensen uit diverse culturen, zoals Afrikaans-Amerikanen, Midden- en Zuid-Amerikanen, mensen uit het Caribisch gebied, continentale Afrikanen en die van de aangrenzende landen, met elkaar verbinden.’

Afbeelding links: de installatie 'Sour Patch' (2017).

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou