Hommes

Hommes to watch: documentairefotograaf Stacii Samidin

by Leroy Aznam
31.05.2017
Fotograferen is al een vak apart, laat staan het vastleggen van het leven in een bende. De Rotterdamse Stacii Samidin (1987) specialiseerde zich hierin en infiltreert over de hele wereld de meest geïsoleerde gangs. Met geduld en volharding.
Afbeelding222.png
Shirt: BOSS. Bril: Cartier

Wanneer is je passie voor fotografie begonnen?

‘Fotografie is bij mij eigenlijk niet ontstaan uit passie maar meer uit een behoefte om in een bepaalde omgeving te zijn. Een communicatiemiddel om de wereld waarin ik mij begeef te vertalen naar de buitenwereld. Mijn passie voor fotografie ontstond later pas, na de academie. Nu is het mijn leven, meer real dan dat wordt het niet. Ik noem het visuele antropologie.’

Je documenteert voornamelijk gangs, die je societies in radicale werelden noemt. Hoe is dat zo gekomen?

‘De maatschappij ziet deze, vaak criminele mensen, als gangs. Ik wilde verder gaan dan deze stereotypering. Voor mij was het ook een psychologische verwerking. Maar ik documenteer niet alleen gangs, ik sta daarnaast open voor andere werelden, bijvoorbeeld groepen ouderen in Rotterdam. Ik stond bekend als de Nederlandse gang-fotograaf, maar nu ga ik verder dan dat. Ik fotografeer werelden in de hedendaagse wereld.’ 

Heeft jouw leven in Rotterdam hier ook een beetje mee te maken?

‘Niet per se in Rotterdam, maar vooral hoe mijn leven verliep. Rotterdam is mijn beste vriend. Hij geeft mij de kracht om verder te kijken dan onze eigen grenzen, zonder te vergeten dat het mijn basis is, mijn thuis. Ik heb hier de kans gekregen om mezelf te ontwikkelen en dat komt door alles in Rotterdam: de stad, mensen, groei, karakter. Alles is hier mogelijk omdat iedereen zo eerlijk is. Dit geeft mij de motivatie om groter te denken dan alleen lokaal.’

Het is heel moeilijk om in gangs te infiltreren, hoe kom je in contact met deze mensen?

‘Daar heb ik een theorie voor. Ik noem het hacken: ik hack het bewustzijn van personen. Daarbij maak ik gebruik van drie werelden: mijzelf, het onderwerp en de hedendaagse samenleving. Uit elke wereld pak ik een vast patroon, bijvoorbeeld boodschappen doen, ’s ochtends wakker worden of sporten. Dit volg ik en voeg ik samen om zo een wereld in een wereld te creëren. Iedereen heeft een verhaal; ik vraag me altijd af wie de persoon achter een gezicht is. Door deze werkwijze ontstaat er vertrouwen. Ik ben geen sensatiefotograaf voor kranten of magazines. Deze societies nemen mij mee in hun wereld en die fotografeer ik. De rand van de samenleving trekt mij aan omdat dat ook mijn huis is, alleen in een andere wereld. Ik kom daar ook vandaan.’

‘Je moet niet meteen lopen maar eerst kruipen. Dit leerde ik van de kinderen in Afrika, met minder kansen dan wij.’

Heb je je ooit bedreigd gevoeld tijdens een van je shoots?

‘Nog nooit! Ik opereer graag in een wereld die door de maatschappij wordt omschreven als ruig. Ik voel me daar echt thuis en kan daar volledig mezelf zijn. Ik heb geen affiniteit met drugs of wapens, maar de lifestyle trekt mij. De energie die er hangt is heel bijzonder, het is heel echt. Als ik daar ben kan ik van emotie een traan leggen.’

Wat is tijdens jouw projecten en reizen het meest bijgebleven?

‘Dat zijn de Afrikaanse kinderen die tegen mij zeggen hoe mooi de wereld kan zijn. Terwijl ik bezig was met het “hacken” van deze mensen, deden ze het onbewust ook bij mij en dat opende mijn ogen. Ik ben geboren in rijkdom: Nederlanders kunnen eten, naar school gaan en we zijn verzekerd. Zij hebben dat allemaal niet, moeten echt overleven. Als wij hier een dag geen internet hebben, hebben veel mensen al een probleem. Die kinderen lieten mij zien hoe mooi de wereld kan zijn omdat zij met bijna niks van het leven kunnen genieten.’

Wat wil je bereiken met de onderwerpen die jij op beeld vastlegt?

‘Mooie verhalen blijven maken in de hoop dat deze generatie ook zo kan denken als de kinderen die ik heb ontmoet. Ik wil vooral laten zien dat je vanuit niks ook iets kunt bereiken. Mijn grootste redding is dat er naar mij werd geluisterd. De Nederlandse fotograaf Kees Spruijt heeft veel invloed op mij gehad: hij liet mij zien wat er in dit leven allemaal mogelijk was en waar het om draait: elkaar leren kennen, samenwerken, openheid en eerlijkheid. Alles wat ik meemaak is erg persoonlijk. Dat is fotografie voor mij.’

Je bent inmiddels vader geworden. Heeft het vaderschap je veranderd?

‘Dat heeft alles in mij veranderd: mijn zoon is mijn spiegel. Ik wens voor hem dat hij alles open en eerlijk bekijkt. Ik wil hem in contact brengen met werelden die voor hem onbekend zijn en hem de wereld laten zien door mijn lens. Mijn droom is dat hij mee kan op een van mijn reizen naar die andere wereld. Maar ik hoop dat hij nooit voor het gang-leven kiest. Ik koos voor dit leven ondanks het feit dat ik een goede achtergrond heb en op het gymnasium zat. Uiteindelijk heeft fotografie mijn leven gered. Nu belt de burgemeester me om over mijn fotografie te praten.' 

Tekst: Leroy Aznam

Fotografie: Cooper Seykens

Deel artikel

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou