Hommes

Homme to watch: rapper Rey Tranquilo

Van ‘hypeman’ tot volwaardige rapper met een platencontract van Top Notch op zak. Rey Tranquilo is alles behalve rustig. Tegen doktersadvies in.
Reading time 6 minutes

Vanwaar jouw naam?
Lachend: ‘Vroeger was ik heel druk. Mijn ma zei altijd twee woorden: … Rey … tranquilo! Doe even rustig!’

Vertel, je bent opgegroeid in Katwijk.
‘Ik ben geboren in Rotterdam maar daar inderdaad opgegroeid. Weet je, voor een donker iemand is Katwijk niet the place to be. Echt niet. Voor geen enkele buitenlander trouwens. Toch heb ik er het beste van gemaakt. Ik ben een sociaal persoon en kon met iedereen overweg. Dat maakte het een stuk makkelijker. Maar eigenlijk is Katwijk gewoon een heel christelijk, racistisch dorpje. Ik zou er mijn kinderen niet laten opgroeien. Het gekke is: ik hou wél van Katwijk. Ik heb er tot mijn zeventiende gewoond. Nu woon ik alweer een jaar in Amsterdam-West.’

"Weet je, de muziekindustrie is heel nep. Mensen hebben niet twee of drie gezichten, ze hebben er wel tien."

Smokingjasje van wol en polyester met satijnen revers, Just Cavalli. Katoenen T-Shirt, Club Monaco. Kettingen, eigendom Rey. Alles via Zalando.

Uit wat voor nest kom je?
‘Liefdevol. We waren met z’n drieën: mijn moeder, broertje en ik. Mijn vader is altijd een beetje in en uit het plaatje geweest. De laatste jaren voelt het alsof ik mijzelf heb opgevoed – zonder mijn moeder te “disrespecten”, hoor. Vanaf mij veertiende ben ik definitief het huis uit en sindsdien zijn er veel deuren voor mij opengegaan.’

En wanneer kwam de muziek?
‘Dat begon toen ik zeventien was. Eerst als MC en host bij festivals en shows om de crowd op te hypen. Ik was een “hypeman”, zeg maar. Dan is het de bedoeling dat je af en toe een stukje meerapt op tracks van anderen, maar ik deed dan alsof het mijn eigen tracks waren, zo hard ging ik los. Toen bedacht ik: ik moet gewoon mijn eigen tracks gaan maken'

Hoe ging het schrijven van je eigen tracks je af?
‘Ik begin altijd vanaf scratch, samen met een producer in de studio. Veel artiesten laten beats opsturen en gaan daar vervolgens mee aan de slag. Ik begin liever samen met de producer vanaf nul. Dan heb je samen een vibe en is de track een echte samenwerking. Ik heb moeite met het fenomeen “featuring”; dat vind ik nep. Je maakt toch iets samen? Als ik op jouw T-shirt ga tekenen, ga ik toch ook niet opeens zeggen: Dat is mijn T-shirt? Ik heb er alleen iets aan toegevoegd, het leuker gemaakt. Veel artiesten vergeten dat en daarom doe ik liever geen samenwerkingen met andere vocale artiesten. Weet je, de muziekindustrie is heel nep. Mensen hebben niet twee of drie gezichten, ze hebben er wel tien. Zodra ik dat merk, neem ik afscheid van ze.’

En toen won je de Grote Prijs van Nederland, een belangrijke prijs voor muzikaal talent.
‘Ja. Ik had geen idee wat het was, maar het klonk leuk. Dus besloot ik mee te doen. Het bleek een traject van negen maanden. En toen won ik, haast per ongeluk. Ik zag het totaal niet aankomen. In de twee dagen voorafgaand aan de prijsuitreiking deed ik vier shows, had dikke keelontsteking en was doodmoe. Kapot echt. En toen ging die prijs naar mij. Crazy.’

"Als ik in de spiegel kijk herinnert het me eraan dat ik rustig moet zijn en dankbaar dat ik leef"

En weer twee dagen later lag je doodziek in het ziekenhuis.
‘Ja, ik bleek de pericarditis te hebben: een ontstoken hartzakje. Aanleiding was de keelontsteking: die bacteriën zijn via mijn bloed bij mijn hart terechtgekomen. De dokter zei dat ik geen dag later had moeten komen. Fucking bang was ik. Je moet je voorstellen: ik als negentienjarige deelde een afdeling met alleen maar oude mensen van zeventig, tachtig, negentig die op sterven lagen. Superconfronterend en deprimerend, ik wilde zo snel mogelijk weg. Die goede vibe van het winnen van de Grote Prijs was in één keer verdwenen.’

En nu?
‘In het begin maakte ik mijzelf helemaal gek. Ik ging heel gezond eten en dronk alleen nog maar water. Daar ben ik van afgestapt: nu doe ik wat ik wil, maar met mate. De dokter zei dat ik een jaar niet mocht skaten. Dat kwam hard aan want zeven jaar lang had ik dag in dag uit van ’s ochtends tot ’s avonds laat geskatet. Toen ik het voor het eerst weer ging proberen kon ik direct door naar het ziekenhuis: hartkloppingen. Dat was het, sindsdien heb ik niet meer geskatet. Superkut.’

Wat is voor jou als artiest belangrijker: roem of geld?
(Zonder na te denken:) ‘Geld. Dat klinkt fucked up want geld moet nooit op nummer één staan. Maar fame … wat moet ik met fame? Kijk, het is leuk om op straat herkend te worden, maar besef even: artiesten als Lil Kleine en Boef kunnen niet normaal over straat. Nee, als ik moet kiezen ga ik voor geld. Dan kun je alle dingen doen die je ook kunt doen als je fame hebt, maar dan wel in rust.’

Tot slot, al die kettingen, je bent een echte juwelenman!
‘Zeker! Tranqui is mijn favoriete piece. Het is van zilver, ingelegd met diamanten. Ik had natuurlijk ook Tranquilo kunnen laten zetten, maar dat is een bestaand woord en Tranqui niet. Dat is uniek, net als ik. Een statement. Thuis heb ik er nog veel meer. Ik voel me leeg als ik geen juwelen draag. Soms verlies ik er een: ik ben al vijf grills kwijtgeraakt, zelfs eentje met diamanten erin. Man, daar was ik echt ziek van. Aan de andere kant, zulke dingen gebeuren nou eenmaal. En daarom werk ik nu zo hard. Als ik er een kwijt ben stress ik niet meer, maar koop gewoon een nieuwe.’

En je tattoos? Ik zie een half hartje op je rechterwang en een halve maan op de linker.
‘Het halve hartje heb ik laten zetten vanwege mijn hartziekte. Als ik in de spiegel kijk herinnert het me eraan dat ik rustig moet zijn en dankbaar dat ik leef. Het klinkt kut, maar iedere dag kan de laatste zijn. De halve maan staat voor alles waarop ik trots ben: mijn carrière, muziek … En dat gebeurt allemaal in de avond.’

Credits

Fotografie: Cooper Seykens
Styling: Roel Schagen
Creative Direction: Nicolette Goldsmann & Tanne Gielen

Grooming: Mascha Meyer

Shop

rey2.jpgrey1.jpg

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou