Hommes

Het verhaal van coureur Ayrton Senna

Zoals het zo vaak gaat met veel te vroeg overleden beroemdheden, blijft de mythe na hun dood doorleven. Maar er zijn weinig iconen die een heel land en grote delen van de wereld zowel tijdens als na hun carrière in vervoering brachten als de Braziliaan Ayrton Senna.
Reading time 4 minutes

Als Ayrton Senna op 1 mei 1994 op 34-jarige leeftijd dodelijk verongelukt huilt heel Brazilië en huilen alle Formule 1 fans en mensen overal ter wereld. Immers, de Braziliaan is geliefd, zowel onder vrienden als vijanden en zowel bij autosportfans als mensen die daar niks mee hebben. Het is niet louter na zijn dood dat Senna praktisch heilig wordt verklaard: hij wordt met het vorderen van zijn imposante carrière steeds meer verafgood. 

Die carrière begint, zoals bij zoveel coureurs, op de kartbaan. Dat Senna überhaupt een kartbaan kan bezoeken en een eigen kart heeft, is natuurlijk niet vanzelfsprekend. Zeker niet in het Brazilië in de jaren zeventig van de vorige eeuw. De Senna’s zijn welgesteld en als de kleine Ayrton zijn ouders Milton en Neide meldt dat hij graag wil racen, temperen zij zijn enthousiasme niet. Sterker nog, ze besluiten deze toch wel bijzondere en vooral dure hobby te steunen. Vader Milton bouwt de kart overigens zelf. Al snel betaalt het vertrouwen zich terug, want de dertienjarige Ayrton blijkt een gave voor snelheid te hebben. Tijdens zijn eerste race start hij gelijk al van pole position.

/
‘Sid, I just can’t quit’

Na vele successen in de Formule 1 te hebben behaald, spreekt Ayrton ook zo nu en dan zijn onvrede en angst uit over de sport. In 1994 verbiedt de FIA namelijk enkele dure technologische hulpmiddelen, zoals traction control en launch control, omdat rijkere teams, zoals Senna's team Williams, te veel voordeel zouden hebben ten opzichte van de minder rijke teams. De veiligheid gaat hier namelijk ook door achteruit. Senna zegt te vrezen dat het een seizoen vol ongelukken gaat worden. Helaas heeft hij voorspellende gaven, zoals later zal blijken. De derde wedstrijd van het jaar vindt plaats op Imola in San Marino, een circuit waar Senna al drie keer zegevierde. Hij moet nu echt winnen wil hij Schumacher enigszins bijblijven.

 

Ayrton oogt dat hele weekend erg gespannen: hij lacht amper. Zijn auto heeft zowel te veel over- als onderstuur. Waar mindere auto’s een van deze twee problemen hebben, heeft de Williams ze allebei. Kortom, Senna’s vertrouwen in de wagen is ver te zoeken. Op vrijdag 29 april, tijdens de vrije training, maakt de jonge Braziliaan Rubens Barrichello een verschrikkelijke crash mee, waarbij hij niettemin slechts een arm breekt. Het is het begin van een horrorweekend. Op zaterdag 30 april, tijdens de kwalificatie, crasht de Oostenrijker Roland Ratzenberger met 320 km/u en komt om het leven. Het is het eerste fatale ongeluk sinds twaalf jaar, en de eerste voor deze generatie coureurs. De officiële Formule 1 arts Sid Watkins, een vriend van Senna, zegt later dat Senna erg aangeslagen is door de dood van Ratzenberger. Watkins proeft de angst, verdriet en onmacht van zijn vriend en adviseert: ‘Luister, je bent drievoudig wereldkampioen. Stop ermee! Je houdt toch van vissen? Laten we gaan vissen, ik ga met je mee.’ Senna’s antwoord: ‘Sid, I just can’t quit’. Immers, racen zit hem in het bloed. Die zaterdagavond aan het diner weet Ayrtons teambaas Frank Williams niet zeker of de geëmotioneerde Senna de volgende dag wel zal starten. Helaas is dit wel het geval. Wat niemand heeft kunnen vermoeden, blijkt waar: Senna is niet onaantastbaar. Deze god is een mens van vlees en bloed.



In aanloop naar de race lijkt Senna zichtbaar nerveus. Na de start gaat het direct mis, zoals het hele weekend tot dan toe. De bolide van JJ Lehto komt niet weg en een nietsvermoedende Pedro Lamy rijdt vol op de achterkant van de Fin. Negen toeschouwers raken door brokstukken gewond en de race wordt stilgelegd. Na de herstart trapt leider Senna hem flink op zijn staart. In de zevende ronde, door nog altijd onduidelijke redenen, verliest hij de macht over het stuur. Hij mist de Tamburellobocht en raast met zo’n 310 km/u het circuit af. Door te remmen blijkt later dat hij ten tijde van de impact met de betonnen muur ‘nog maar’ 233 km/u rijdt. Imola houdt zijn adem in, de tv-beelden van bovenaf laten een roerloze Senna zien, zittend in zijn auto. De stewards, wachtend op medische hulp staan als versteend om de auto heen. 

 

Later wordt bekend dat een afgebroken stang van de wielophanging van Senna’s Williams zijn helm heeft doorboord en dat dit zijn dood betekende. Volgens bronnen had Senna in zijn cockpit een Oostenrijkse vlag bij zich. Hij had deze, als hij het podium zou halen, willen tonen als eerbetoon aan Roland Ratzenberger. 

Lees ook

Aanbevolen voor jou