Fashion

Hat Matters: in gesprek met Maison Michel

Van vissershoedjes in gewassen denim tot creaties die niet misstaan op een koninklijk huwelijk. Het Franse Maison Michel wordt gezien als de Rolls-Royce onder de hoedenmerken. En dat al ruim tachtig jaar. Petje af. Tijd voor een gesprek met creatief brein Priscilla Royer.
Reading time 7 minutes

Vraag een modefanaat naar haar favoriete hoedenmerk en grote kans dat het antwoord Maison Michel luidt. Het label kent een lange geschiedenis, maar weet steeds de blik op de toekomst te richten. Vernieuwing is het codewoord. Wellicht verklaart dat het succes. ‘Jazeker, daar sluit ik me bij aan. Historie en toekomst samen brengen. Vooruit kijken. Relevant zijn. En de grenzen verkennen van wat een hoofddeksel kan zijn. Dat is waar Maison Michel volgens mij voor staat’. We spreken in Parijs met Priscilla Royer, die op haar visitekaartje de titel ‘artistiek directeur’ heeft staan. Royer (1984) is een frisse verschijning. Het type ex-model met haar ranke lijf en verfijnde gezicht, waar geen spatje make-up op te ontdekken is.

Ze draagt een kort plooirokje met een simpele top en Dr. Martens. Alles is diepzwart van kleur. De Française heeft een aantal jaar in Londen gewoond en dat is terug te zien in haar stijl. Laten we zeggen: punk met een vleug Parisian chic. En precies die rauwe touch heeft ze, sinds haar aanstelling in 2015, aan het DNA van Maison Michel weten toe te voegen. En niet zonder succes. Royer was destijds een verrassende keuze. Ze werkte eerder voor Vivienne Westwood en runde met zuslief het rebelse modelabel Pièce d’Anarchive. Toen ze de stekker uit haar eigen merk trok, benaderde Maison Michel haar direct. ‘We deelden niet dezelfde visie met onze shareholders bij Pièce d’Anarchive. Dus stoppen was een logisch gevolg’, verklaart Royer. ‘En toen werd ik ineens gevraagd als creative director voor Maison Michel. Dat voelde direct heel goed, dus ik zei ja.’

Artistiek directeur Priscilla Royer in het atelier van Maison Michel in Parijs

En zo geschiedde. Sinds drie jaar staat zij aan het roer en bepaalt er de creatieve koers. ‘Ik snap ook elk ander aspect van het bedrijf, omdat ik zelf een eigen label heb gerund waarin ik overal verantwoordelijk voor was’, vertelt ze. ‘Logistiek, productie: ik denk dat het een voordeel is dat ik heb ervaren wat die aspecten daadwerkelijk inhouden.’ Royer wil letterlijk van de hoed en de rand weten. Ze vervolgt stellig: ‘Alhoewel ik wel me graag blijf focussen op het creatieve gedeelte. Daar ligt mijn kracht.’

Model Anna Ewers backstage tijdens het fotograferen van de campagnebeelden van de Métiers d'Art Collectie van Chanel

Moderne touch

Maison Michel bestaat sinds 1936. Naamgever Auguste Michel opent dat jaar namelijk zijn hoedenwinkel aan de Parijse Rue Sainte-Anne. Het is een tijd waarin een hoed dragen de normaalste zaak van de wereld is. Oftewel: wie dan een hoed nodig heeft gaat als vrouw naar een modieuze kleermaker en als man naar een hoedenmaker. Maar de wereld verandert. Monsieur Michel overleeft de jaren zestig, waarin de ene na de andere hoedenmaker zijn naald en draad aan de wilgen hangt. In de jaren zeventig surft Maison Michel handig mee op de opkomst van de grote couturiers en wordt hofleverancier van de Parijse haute-couturewereld. Zo’n tachtig jaar na de oprichting van Maison Michel ziet het straatbeeld er anders uit. Dat kan niemand ontgaan zijn. Hoeden maken vandaag de dag geen vast onderdeel meer uit van een outfit. Laat staan dat je aan de soort hoed een rang of stand kunt aflezen. Egalitarisme is immers de norm sinds de roerige jaren zestig. Maar Maison Michel is een merk dat steeds met zijn tijd is meegegaan. Anticipeert op veranderingen in de wereld en daarmee ook op de rol van het hoofddeksel. Het bedrijf maakt inmiddels onderdeel uit van Chanel’s Métiers d’Arts, maar werkt ook nog steeds samen met een selectie van prestigieuze couturehuizen. Royer: ‘Ik voel me vereerd om voor een merk te werken met zo’n rijke historie, maar tegelijkertijd ook de vrijheid te hebben om een contemporaine twist  aan de ontwerpen te geven. Vroeger kon je dankzij de soort hoed iemands sociale status percipiëren. Dat is nu natuurlijk niet meer het geval. Ik speel overigens wel graag met dat gegeven. Een baseballcap kan door de uitvoering in een hoogwaardig materiaal immers transformeren tot een prestigieus object. Dat contrast maakt het interessant.’ Royer werkt met een klein team in hartje Parijs. Zij is in haar eentje verantwoordelijk voor de ontwerpen. ‘Ik werk inderdaad met een heel klein team’, knikt ze. ‘Design-wise  is het me, myself and I.  Maar ik heb de beste technische mensen om me heen die de hoeden vervaardigen. Natuurlijk, de druk is hoog, maar dat heeft meer met de logistiek te maken. Materialen inkopen, productie, leveringen: dat is altijd een stressfactor. Maar dat geldt voor iedereen in de modewereld.’ Maison Michel maakt hoofddeksels voor onder andere Chanel, waarvoor het huis nauw samenwerkt met opperhoofd der modeontwerpers Karl Lagerfeld en zijn creatieve equipe. Royer vertelt: ‘Die samenwerking gaat eigenlijk vrij organisch, moet  ik bekennen. Ik doe suggesties en we komen samen tot een

totaalbeeld. Het is een fijne wisselwerking. Ja, ik ben perfectionistisch. Ik wil dat elke hoed die het pand verlaat geweldig is. Dat geldt ook voor de ontwerpen die we voor privéklanten maken. Iemand die een hoed laat maken, moet daar over tien jaar nog blij mee zijn.’

Analyse en Adrenaline

Sinds 2006 is Maison Michel niet meer alleen de officiële hoedenleverancier van de grote luxehuizen, maar heeft het label ook een eigen prêt-à-portercollectie. Een slimme zet, want sindsdien heeft het merk zichzelf goed op de kaart gezet. De uitgebreide collectie hoofddeksels is niet alleen te koop in de flagshipstores in Parijs en Londen, maar ook via toonaangevende online platforms als Net-a-Porter. Royer is als wij haar spreken midden in de voorbereidingen van de precollectie. Een fijne fase, vindt ze. ‘Ja joh, dit is een heerlijke periode. Ik noem het de inspiratiefase. Nieuwe ideeën bedenken, proeven doen, kijken wat wel en niet werkt. Zo’n tussenmoment vind ik lekker.’ Lachend: ‘Ik heb de stress nodig net voor een deadline. De adrenaline giert dan door mijn lijf en zorgt ervoor dat ik dingen daadwerkelijk weet af te ronden. Maar tegelijkertijd heb ik ook heel rustig momenten nodig om creatief te kunnen zijn. Afstand nemen, analyseren, reflecteren. Dat is heel belangrijk!’.

De Française praat weloverwogen. Kalm, in volzinnen die vloeiend uit haar mond stromen. Ze continueert: ‘Weet je, ik loop heel veel rond. Ik observeer de mensen op straat. Maar bovenal lees ik heel veel. Van alles. Vroeger ging ik naar de bibliotheek en zocht ik plaatjes, nu zoek ik woorden. Daaruit haal ik inspiratie. Biografieën vind ik fascinerend en heel vaak hebben die in de verste verte iets met hoeden of mode van doen. Zo las ik laatst een boek over zwart en wit. Een klein pietluttig boekje, maar heel verfrissend. Maar soms neig ik ook naar boeken over sociologie en politiek. Heavy shit,  maar ik houd van geschiedenis en culturele invloeden.’ Dan ineens lachend: ‘Ik lees trouwens altijd twee boeken tegelijkertijd! Ik ben nu bijvoorbeeld bezig in een boek over Violette Nozière, die op achttienjarige leeftijd haar ouders vergiftigde. Het speelt zich af in de jaren dertig. Een waargebeurd verhaal. Heftig. Dus misschien zie je dit wel terug in de volgende collecties!’

www.michel-paris.com

foto's: Benotti Peverelli, Olivier Saillant & press

Tags

Lees ook

Aanbevolen voor jou